Dit is een tekst voor personal trainers die voelen dat er iets wringt.
Niet in hun kennis of kunde, maar in hun visie als personal trainer en in hoe de sector zich vandaag laat zien.

In tegenstelling tot wat velen denken, is de fitnessbranche in al haar facetten een zachte sector. Geen live fast, die hard cultuur. Als personal trainer sta je niet tegenover prestaties, maar tegenover mensen, en daar begint alles. Trainen mag intens en uitdagend zijn, maar uiteindelijk gaat het erom dat iemand zich beter voelt in zijn eigen lichaam.

Velen kiezen voor fitness omdat de prestatiedruk en hardheid van een klassiek sportklimaat te confronterend aanvoelen. Ze botsen er sneller op hun beperkingen dan op hun mogelijkheden, terwijl fitness net ruimte laat om te bewegen op eigen tempo, fysiek én mentaal. De diversiteit van het publiek maakt het mogelijk om erbij te horen zonder jezelf te moeten tonen.

Ook binnen de fitnesssector groeiden doorheen de jaren zijtakken waar het prestatieaspect sterker aanwezig is, maar ook daar blijft meestal meer ruimte voor het individu dan in een sportclub. Je wordt minder snel vastgepind op wat je niet kan of waar je staat in een hiërarchie, en dat voel je als personal trainer elke dag wanneer mensen niet alleen komen om te trainen, maar omdat ze zich veilig genoeg voelen om te groeien.

Vaak zie je dat mensen pas later hun weg vinden naar meer prestatiegerichte zijtakken binnen de fitness, zoals crossfit, powerliften of bodybuilding, niet omdat ze ambitie missen, maar omdat ze eerst vertrouwen nodig hebben in hun lichaam en in wat ze aankunnen. Als personal trainer begeleid je dat proces en zie je mensen stap voor stap groeien, eerst in bewegen en pas daarna in uitdagen. Zonder vertrouwen voelt prestatie als een last, met vertrouwen kan ze een bewuste keuze worden.

Menselijkheid als fundament, niet als marketingverhaal

Onze samenleving verhardt en ontmenselijkt. Dat voel je ook bij de mensen die binnenstappen in de fitness. Ze zijn op zoek naar positieve aandacht en menselijk contact om de druk van de maatschappij even te laten zakken.

Ondanks dat ik zelf uit een hard trainingsregime kwam, heb ik dit altijd zo aangevoeld, eerst als fitnessbegeleider en later als personal trainer. Mijn filosofie groeide van bij het begin rond de menselijke factor. Wie zich enkel concentreert op helden, moet dikwijls nieuwe klanten blijven aantrekken, want de leeftijd en houdbaarheidsdatum van helden is beperkt. Ook al kon je bij mij hard trainen en je grenzen verleggen, de menselijke factor stond altijd centraal, en gebeurde dat pas na een bewuste keuze over hoe je de training wilde beleven.

Als personal trainer merkte ik al snel dat de meeste fitnesstrends geen lang succesverhaal kennen en dat persoonlijke aandacht er vaak op de achtergrond raakt. Toch wil ik daar niet negatief over doen, want ook daar vinden mensen verbinding en sociale meerwaarde. Ze delen ervaringen, praten met elkaar en voelen zich deel van een groep. Tegelijk blijft het een omgeving waarin je je vooral goed voelt wanneer het goed gaat, en die minder draagkracht biedt wanneer het leven even zwaarder aanvoelt.

Het marketingmodel achter groepslessen speelt daar sterk op in. Van nieuwe trends blijft na één tot twee jaar vaak maar een vaste kern over. De die-hards houden de community draaiende, terwijl anderen afhaken, vaak even snel als ze ingestapt zijn. Daarom volgen nieuwe concepten elkaar zo snel op, niet om te verdiepen, maar om mensen vast te houden. De formats veranderen weinig, de oefeningen blijven grotendeels dezelfde, met af en toe iets nieuws erbovenop. Veel van die trends zijn bekende trainingsmethodes in een nieuw jasje.

Daar is op zich niets mis mee. Als het mensen in beweging brengt en hen een goed gevoel geeft, heeft het waarde. Maar het helpt om te begrijpen waar je je situeert binnen het bredere sportlandschap.

Dit is precies waarom ik mijn PT-concept heb opgebouwd rond toegankelijkheid. Ik heb me bewust geprofileerd met menselijkheid als vertrekpunt, omdat ik voelde wat er leefde bij mensen. Er is nood aan warmte, aan kunnen delen, aan je af en toe nog kind mogen voelen. Daarom nam ik afstand van al dat “wow” en excelleren in hypermodus. Na jaren werken in grote fitnessketens koos ik bewust voor kleinschaligheid en een huiselijke omgeving, een speelkamer waarin je jezelf kan herontdekken en vertrouwen kan opbouwen in je eigen aanvoelen van wat je kan.

En ja, je kan daar hard trainen en je grenzen verleggen, je even onoverwinnelijk voelen, maar alleen wanneer jij voelt dat je er klaar voor bent. Niet omdat een trainer het zegt of omdat een concept je in een perfectienorm duwt.

Een boodschap aan personal trainers die hun eigen koers willen varen

Bewegen op een speelse manier, zoals je dat vroeger als kind deed, niet elke dag hetzelfde maar gevarieerd en vanzelfsprekend. De ene dag eens hard lopen en een sprintje trekken, een andere dag in een boom klimmen of balanceren op een smalle richel terwijl de wind je probeert uit evenwicht te brengen, soms een fietswedstrijdje, soms gewoon samen zitten, iets drinken en praten over het leven, misschien met een spelletje pingpong of een massage erbij.

Het blijft merkwaardig hoe het leven ons heeft geconditioneerd in een bestaan dat vooral draait rond presteren en beter worden, alsof bewegen alleen nog waarde heeft wanneer het meetbaar is. Terwijl dat net zorgt voor stress, pijntjes en kwetsuren, voelden we dat als kind anders aan: bewegen gaf energie, plezier en een gevoel van vrijheid, zonder druk en zonder score.

Die goed-gevoel-beleving is voor mij de essentie van bewegen en sporten. Alles wat daar te ver van afwijkt, wordt op termijn een onnodige stressfactor. Het lichaam is gemaakt om te bewegen en mag af en toe uitgedaagd worden, maar niet om vast te zitten in een eenzijdige, repetitieve bewegingsmodus, zelfs niet wanneer die academisch onderbouwd is.

Mijn boodschap aan opstartende fitness- en personal trainers is eenvoudig. Laat je niet zomaar meeslepen door mainstream concepten, ook al lijken ze academisch en financieel bewezen. Vertrek vanuit je eigen ervaring en overtuiging en bouw van daaruit je eigen beleving op. Zo trek je mensen aan die echt bij jou passen, mensen die blijven omdat ze zich herkennen in jouw manier van werken en in wat jij belangrijk vindt.

Uiteraard vraagt professioneel trainen ook verantwoordelijkheid. Er zijn basisprincipes en ethische grenzen waar je niet omheen kan, maar tegelijk groeit je visie vooral door ervaring. Door verschillende concepten te doorleven, te blijven luisteren naar wat in jou leeft en te leren van mensen die al een tijd meegaan. Je bent bijzonder zoals je bent, niet zoals je zou willen zijn, en wie zich al meer dan tien jaar staande houdt met een eigen concept, heeft vaak iets te vertellen dat het waard is om naar te luisteren.

Het is zeker niet verkeerd om te werken met het label van een bestaand fitnessconcept en dat zelfstandig te promoten, zolang je je bewust bent van wat je kiest. Je werkt dan binnen een vast script en bent niet exclusief, en dat kan prima zijn wanneer het echt bij je past. Hetzelfde geldt voor zichtbaarheid op social media. Ik begrijp hoe verleidelijk het is om veel te delen en aanwezig te zijn, maar tegelijk heb ik gezien hoe snel ideeën opgepikt en gekopieerd worden, vaak door spelers met meer middelen en zichtbaarheid.

Het helpt om eerst een eigen klantenbestand op te bouwen rond jouw manier van werken en jouw visie, en om bewust om te gaan met wat je deelt. Niet alles hoeft zichtbaar te zijn, tenzij zichtbaarheid ook echt deel uitmaakt van hoe jij wil werken.

Doe vooral waar je zin in hebt en blijf trouw aan je eigen koers. Verleg je eigen grenzen, niet die van een ander. Zoals we bij Cellbuilding zeggen: het leven tekent ons allemaal, wij kunnen enkel bepalen hoe we het inkleuren. Als trainer heb je de vrijheid om met dat palet te werken en voor elke klant telkens opnieuw de juiste tint te mengen.

Het bericht Waarom je visie als personal trainer belangrijker is dan het concept dat je volgt – bewegen, spelen, sporten verscheen eerst op Cellbuilding.

Tussen leven en dood… en verbloemen van verwelken

Wij zijn niet gemaakt om langzaam te verwelken en uiteindelijk te verdwijnen.

Hoe fair is het om geboren en opgevoed te worden met de overtuiging dat het leven goed voor ons is? Dat we alles kunnen bereiken, onoverwinnelijk zijn en controle hebben over elke keuze die we maken, terwijl we diep vanbinnen weten dat dit niet zo is. Als ouder wil je je kind beschermen tegen de hardheid die achter al dat moois schuilgaat. Je hoopt dat de donkere zijde van het leven langzaam en verdraagzaam zal doorsijpelen naarmate we het levenspad bewandelen en rijper worden.

Het leven is een haat-liefdeverhouding waar je zelf niet voor hebt gekozen. In normale omstandigheden leef je heel graag, maar soms lijkt het alsof het leven jou minder graag heeft.

De hardheid van het leven en onze kwetsbaarheid

Meestal wordt het ook niet beter. Hoe verder je op het levenspad geraakt, hoe zwaarder en enger het pad wordt. In tegenstelling tot wat vele mensen denken worden we niet harder. Naarmate we ouder worden, verweken we en worden we kwetsbaarder.

We verbloemen graag de gruwel van de aftakeling en verzachten de moeilijke omstandigheden waarin we ons moeten staande houden. De onzekerheid wordt draaglijker wanneer we geloven in grotere, sturende krachten die een goed plan met ons zouden hebben. Zelfs het nietsontziende lot, dat mensonwaardig hard kan toeslaan, wordt door mensen vaak goedgepraat door het te zien als de wil of de hand van God.

De onrechtvaardigheid van lijden

We worden opgevoed met de bedoeling dankbaar te zijn voor dit leven, een leven waar we niet zelf voor gekozen hebben. We worden gedropt op een gevaarlijke plek waar we zelfs niet kunnen rekenen op de eerlijkheid van de natuur, want zelfs daar geldt de regel dat enkel de sterkeren mogen en kunnen overleven. Hoe kun je dan verwachten dat er een grotere macht bestaat die eerlijk genoeg is om de rechtschapenheid die van ons verlangd wordt in eer en geweten na te leven?

Goedheid wordt niet beloond of eerlijk beoordeeld. De zwakkeren worden niet ontzien. En liefde, het mooiste wat er is en iets wat van elke mens verwacht wordt na te streven, biedt geen grotere kans op een zacht einde. Net wie zijn naasten het liefste ziet, lijdt het meeste bij het afscheid en staat het kwetsbaarst in het leven.

Verbondenheid, hoop en de zwaarte van bestaan

Uiteraard willen we meestal niet sterven en ruilen we het leven niet graag in voor de nog grotere onzekerheid van de dood. Mensen zijn hechters, dat zit in ons DNA. We zijn bouwers en verzamelaars die leven op hoop en betere tijden. We zijn emotioneel verbonden met elkaar en met het leven door goede gevoelens, door mededogen en door fijne gewaarwordingen die de nare dingen verzachten en ons tot diep in onze zielen raken.

Wij mensen leven voortdurend op hoop en op de kleine kans op een wonder dat het tij kan keren. Maar het gebeurt zelden dat al die goede hoop uitmondt in iets moois. Met wat geluk mogen we soms genieten van een korte heropflakkering. Een moment waarop even de zon doorbreekt aan een helderblauwe hemel en er een open, levendige, frisse sfeer hangt van onbezorgd leven. Helaas is dat meestal van korte duur, want al snel verschijnen de eerste donkere wolken van onrust weer aan de hemel.

Ik heb het dan niet over de kleine conflicten die eigenlijk niet van levensbelang zijn. Geen materialistische dingen of tekortkomingen, want dat zijn meestal gevolgen van onze eigen keuzes. Ik heb het over levensbelangrijke conflicten zoals gezondheid, liefde en vriendschap. Zaken waarin we een beetje levenszin proberen te vinden, maar die ons van het ene op het andere moment kunnen worden afgenomen. En als het niet plots gebeurt, dan is het soms nog erger. Dan wordt ons een lange, mensonterende lijdensweg voor de voeten gegooid die elke mooie gedachte en elke intentie om in het goede van ons bestaan te geloven wegneemt.

Menselijke waardigheid en de confrontatie met aftakeling

Dieren horen hier meer thuis dan wij. Ons menselijk waardegevoel is veel te sterk, onze trots en onze eerbaarheid te groot. Een dier kent de gêne niet die wij kennen wanneer het zijn behoefte doet midden in de kudde. Als het sterft, voelt het geen schaamte. Voor ons is proper en verzorgd zijn een teken van respect voor onszelf en voor elkaar. Het maakt deel uit van menswaardig zijn.

Het zou nooit zo ver mogen komen dat wij op oudere leeftijd met pampers moeten rondlopen. Als de natuur een beetje menselijkheid zou tonen, of welke macht dan ook die invloed heeft op onze menswaardigheid wat respect voor ons zou geven, dan zouden we met een knip mogen sterven. Maar weinigen hebben dat geluk. De meesten sterven na een vreselijke doodsstrijd en zijn al in de ontbindingsfase terwijl ze nog leven, uitgehold tot op het bot.

Zelfs euthanasie is een harde en mensonwaardige oplossing. Het is uiteraard goed dat het bestaat, want zo kun je iets van de pijn en het lijden verkorten. Maar als je eerlijk bent, hoe hard en pijnlijk moet het niet zijn om bewust afscheid te nemen van al je dierbaren? Het is een betere oplossing, maar zeker niet gemakkelijk om zelf te moeten beslissen dat je op die dag en op dat uur kiest voor de dood omdat je ondraaglijk lijdt. De verlossing zou plots moeten komen, zonder afscheid dat verdrinkt in een vat van verdriet en emoties.

Zijn wij wel gemaakt voor deze wereld?

Ik stel me dikwijls de vraag of onze soort geen vergissing is. Een rare speling van de natuur. Of misschien zijn we wel een of ander experimenteel proces van een meer ontwikkelde, aangepaste soort ergens in de kosmos. We zijn in elk geval niet aangepast aan de hardheid van dit bestaan. In het beste geval doen we alsof en houden we ons vast aan de fatalistische gedachte dat het is wat het is. Dat we het alleen kunnen aanvaarden en er het beste van moeten maken voor de tijd die ons gegeven is.

Maar mensen zoals ik, die leven met meer diepgang en zich sterker verbonden voelen met het menselijk welzijn, kunnen hun gevoelens over al dat onnodige lijden niet zomaar laten passeren. Ik stel me niet direct de vraag waarom we leven of wat de zin ervan is. Ik stel me eerst de vraag of wij hier wel thuishoren met ons geweten, onze zachte huid en onze hechtheidsdrang in een wereld die zo hard, onrechtvaardig en niets menselijks ontziet. Zijn we misschien een wansmakelijke grap, als clowns neergezet in een opgezet circus voor de goden?

Wij mensen zoeken houvast en zoeken controle. We kunnen achter en voor ons kijken, plannen en uitkijken naar dingen, en net die vermogens komen in dit leven voortdurend in conflict met de realiteit. We moeten ons tevreden stellen met de dingen die ons tegelijk het meeste pijn kunnen doen. De dingen die ons verwarmen en onze menselijkheid het diepst raken. Die momenten maken het leven een beetje oké. Die karige, maar waardevolle momenten moeten we koesteren, want ze helpen ons de zinloosheid die bij veel mensen wel eens opduikt beter te verdragen.

Het leven biedt zeker kansen om je gelukkig te voelen, maar altijd met het noodlot en de dood in het vooruitzicht. Of met Magere Hein die als een schaduw boven ons hangt en in onze nek ademt. Al die dingen zorgen ervoor dat je het geluksgevoel nooit, of toch zelden, volledig bevrijd kunt beleven. Dat het leven eindig is, wil niet zeggen dat het niet waard is om geleefd te worden. De dood is het gevolg, maar het lijden kan nooit door geloof worden goedgepraat of door een filosofische gedachte worden gerelativeerd.

Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat we het verwelken niet moeten verbloemen, ook al is het een deel van onze betekenis. Maar we gaan zelden zacht die verwelkingsfase in, zoals een vallend herfstblad dat zijn tijd ten volle heeft kunnen beleven aan de tak van een boom. Een blad dat daarna langzaam loslaat en zachtjes neer dwarrelt om verder te verteren op het bospad.

Ik denk dat veel mensen er meer aan hebben om het beklemmende gevoel van onfairheid dat ze allemaal ervaren te kunnen delen, in plaats van zich te moeten troosten met een opgedrongen dankbaarheid uit schuldgevoel en respect voor wat goed is geweest en voor wie ons naar beste kunnen op de wereld heeft gezet. Misschien is het beter om met een open blik naar het leven en naar de dood te kijken en de onrust die dat teweegbrengt te delen, in plaats van de donkere zijde te verbloemen uit schuldgevoel. Te mogen zeggen dat het soms gewoon klote is om hier vast te zitten en niet te kunnen ontsnappen aan de gruwel die ons pad kruist. Een pad waar we niet zelf voor gekozen hebben en dat onvermijdelijk eindigt met pijn en verdriet. Een pad dat we uiteindelijk enkel mogen aanvaarden in dankbaarheid, als een godsgeschenk.

Gevoelens uitspreken als manier van dragen

Ieder mens heeft toch het recht om zonder vooroordelen zijn gevoelens uit te spreken als hij dat wil? Een mens is er niet alleen om te slikken wat hem wordt opgedrongen, maar moet ook mogen uitspuwen wat hij niet lekker of goed vindt. Dat hoort bij het verwerken van alle toxische gedachten die zijn welbevinden aantasten.

Maar we zijn in elk geval een bijzondere soort, met een uniek organisme dat in staat is veel te herstellen en zich aan te passen aan vele veranderingen. We zijn creatief, inventief en moedig, maar tegelijk ook heel gevoelig. Wij mensen mogen oprecht zeggen dat we veel kunnen bereiken en mooie dingen kunnen verwezenlijken. Er is veel mogelijk als je wat geluk hebt. Maar het zou, denk ik, beter zijn om het zijn en het worden ingetogen en nederig te beleven, en dankbaar te zijn wanneer je van veel ellende gespaard blijft.

Zelfs in mijn beste tijd als atleet, toen ik met mijn lichaam kon doen wat ik maar wilde, was ik me er tijdens trainingen en wedstrijden altijd van bewust dat er niet ver van waar ik liep, mensen lagen te lijden in een ziekenbed. Terwijl ik genoot van de blakende zon of een verfrissende regenbui, waren er mensen die maar al te graag nog eens de typische buitenlucht van de seizoenen zouden willen voelen. De ervaring van het zijn, worden en verworden in de ruimte tussen leven en dood.

Misschien is dat de enige plek waar we elkaar echt kunnen ontmoeten: in dat fragiele middenstuk.

Precies daar waar we niet onoverwinnelijk hoeven te zijn, waar we mogen wankelen, waar we mogen voelen wat er te voelen valt.

Het bericht Leven met de hardheid van het leven: een eerlijke gedachte verscheen eerst op Cellbuilding.

Wat is een hoogsensitief kind?

Voor ik met mijn verhaal begin, wil ik eerst iets duidelijk maken: ik wil geen enkele ouder een schuldgevoel geven omdat zij – ondanks alle goede bedoelingen – in hun onwetendheid misschien niet de juiste manier hebben gevonden om hun hoogsensitieve kind op te voeden.

Mijn bedoeling is vooral om ouders of toekomstige ouders bewust te maken dat deze kinderen behoefte hebben aan meer aandacht voor gevoelens en levensperceptie, en voor de kwetsbaarheid van het leven.

Hoogsensitieve kinderen beleven het leven – en vooral de emotionele geladenheid van spanningsenergieën in hun omgeving – vele malen sterker. Ze verwerken emoties zoals verdriet, blijdschap en teleurstelling niet zo makkelijk als andere kinderen.

Ze zijn ook bijzonder gevoelig voor manipulatie en schijn. Met deze kinderen moet je veel praten. Nare dingen verzwijgen of doodzwijgen maakt hen onzeker.

Ze willen het leven én de dood kunnen doorleven. Ze houden niet van verborgen emoties. Ook al houden ze van sprookjes en fantasie, ze staan vaak verrassend realistisch in het leven.

Je beschermt hen niet door dingen te verzwijgen of te verbloemen. Wel is het belangrijk dat je hen de harde realiteit van het leven op een zachtaardige, bijna verontschuldigende manier weet te brengen.

Waarom gewone opvoedingsstijlen vaak niet werken

In sommige religies zegt men dat je als kind je ouders kiest, om hen iets te leren. Misschien is dat zo. Maar dan breng je in veel gevallen wel een offer: je moet een van de mooiste fasen van het leven – de beleving van de onschuld van het kind-zijn – opgeven.

In mijn ogen kan dat nooit de bedoeling of juiste intentie van het leven zijn. Een kind mag die last niet dragen. Ook al is jouw kind heel wijs, net dat maakt het extra kwetsbaar: het doorleeft het verdriet en onrechtvaardigheid intenser en begrijpt als geen ander hoe belangrijk het is om zo lang mogelijk onbezorgd kind te kunnen zijn.

Een hoogsensitief kind leeft graag in de onwetendheid van het ‘echte’ leven, dat vaak hard en onfair is en meestal leidt tot meer lijden naarmate we ouder worden.

De betekenis van tradities – waar aandacht is voor liefde, samenzijn en menselijke kwetsbaarheid – wordt door hoogsensitieve kinderen dieper doorleefd. Het geeft hen een gevoel van veiligheid.

De impact van angst en spanning op hoogsensitieve kinderen

Wanneer een hoogsensitief kind opgroeit in een warm nest met weliswaar voldoende liefde maar toch in een soort een angstklimaat, dan zal het daar al op jonge leeftijd onder lijden. Wat bedoel ik met een angstklimaat? Een omgeving waarin een kind te weinig vrijheid krijgt om te vallen en op te staan. Waar fouten maken als gevaarlijk of ongewenst wordt gezien. Waar experimenteren niet gestimuleerd wordt, omdat overbezorgde ouders continu grenzen afbakenen of waarschuwen.

Zeker, het is belangrijk om vanop afstand aanwezig te zijn en te observeren. Maar laat je kind zélf ontdekken. Geef hen ruimte om te proberen, te zoeken, en soms ook te struikelen.

Hoogsensitieve kinderen functioneren niet goed in een sfeer waarin voortdurend gevaar lijkt te dreigen.
“Pas op voor dit.”
“Let op met dat.”
“Doe dat maar beter niet.”

Die voortdurende waakzaamheid weegt op hun systeem. Ze gaan zich aanpassen, inhouden, pleasen in plaats van te groeien in vertrouwen. Zo’n kind neemt vaak een beschermende rol op zich in het gezin. Waar andere kinderen zich terugtrekken, zal een hoogsensitief kind zich opstellen als bemiddelaar, trooster of inzichtgever.

Dat brengt het in een intensere stresssituatie dan een niet-hoogsensitief kind, dat misschien gewoon boos of verdrietig is, maar met minder diepgang en zonder te veel na te denken over de lange termijn.

Wat kan je als ouder doen?

Zonder verwijt naar de vele liefhebbende ouders die gemiddeld goeie ouders zijn voor het gemiddelde kind: een hoogsensitief kind vraagt méér. Het vraagt een grotere wijsheid en volwassenheid om zo’n kind op te voeden en te laten groeien tot zijn volledig potentieel.

Het heeft meer tijd en rust nodig om zijn kwaliteiten te ontdekken en ontwikkelen. Als je het die ruimte gunt, moet je als ouder zelf stevig in je schoenen staan en dan bedoel ik niet alleen financieel.

Vooral als mens:
– jezelf durven blootgeven
– niet de alleswetende, sterke held willen zijn
– niet degene die altijd gelijk heeft omdat hij nu eenmaal de ouder is

Nee, je moet je als ouder durven tonen als iemand die fouten maakt, die niet alles weet, maar wél bereid is om nooit de moed op te geven. Iemand die samen zoekt naar een oplossing of naar een manier om de situatie te verbeteren.

Hoogsensitieve kinderen verwachten geen wonderen – daarvoor zijn ze te wijs en te realistisch.
Maar ze verwachten wel eerlijke hoop. Ze willen uitzicht op manieren om beter met de situatie om te gaan. Ze willen betrokken worden: ruimte krijgen voor inspraak, voor het delen van gevoelens.

De oorzaak van hun ongelukkig gevoel hebben zij meestal al veel langer doorgrond. Als ze voelen dat jij dat oppervlakkig aanpakt, missen ze een belangrijk stuk waarin ze zich begrepen en ernstig genomen willen voelen. Zelfs als je met een praktische oplossing komt: voor hen is dat niet de essentie.
Praktische oplossingen zijn vergankelijk. Het zijn net de gevoelens -die je niet kan kopen of lijmen met minuutlijm – die bij hen de juiste snaar raken.

Waarom rust en vertrouwen zo belangrijk zijn

Hoogsensitieve kinderen halen hun veilig en gelukkig gevoel vooral uit herkenbare en vertrouwde dingen, mensen, omgevingen, gewoontes. Daar vinden ze geborgenheid en verbondenheid.

Waar een kind misschien makkelijk een oud speelgoedje inruilt voor een nieuw, zal een hoogsensitief kind het oude koesteren tenzij het écht kapot is. Zo gaat het ook met mensen. Hoogsensitieven hoeven geen vrienden te zijn met de hele wereld. Ze zien mensen graag en willen dat iedereen zich goed voelt maar dat vraagt zoveel energie. Omdat ze nooit oppervlakkig omgaan met gevoelens, kunnen ze zich maar engageren voor een beperkte, selectieve groep mensen.

Dus… als je als ouder een hoogsensitief kind in je leven krijgt, zorg dan dat je zelf stevig op de rails staat.

En zorg dat het kind wordt omringd door de juiste mensen:
– de juiste school
– de juiste leerkracht
– de juiste sportclub
– de juiste omgeving

Eentje waarin het de tijd en rust krijgt om zichzelf te vinden en zijn bijzonderheid te herkennen. Wie deze kinderen juist aanpakt, zal ontdekken dat ze écht het verschil kunnen maken voor anderen die vastzitten op een doodlopend pad.

Hoogsensitieve kinderen zijn vaak laatbloeiers met potentieel

Hoogsensitieve kinderen hebben meer tijd nodig om uit het nest te vliegen en vertrouwen te vinden. Forceer hen niet, ze zijn al streng genoeg voor zichzelf. Ze hebben meer rust nodig om alleen te zijn. Ze zijn niet asociaal, integendeel. Juist omdat ze zo intens aanwezig zijn bij anderen, hebben ze tijd nodig om al die indrukken te verwerken. Maar als je hen die rust en tijd gunt, is de kans groot dat zij de beste piloten uit het nest worden.

Daag hen ook niet uit zoals veel ouders doen bij getalenteerde kinderen in sport of hobby’s. Dat werkt averechts. Het is goed om fier te zijn en hun talent te stimuleren. Maar zorg dan dat je hen begeleidt naar een omgeving die past bij hun gevoel en mentaliteit. Waar ze rustig kunnen wennen, rijpen.

Hoogsensitieve kinderen hebben een zachte aanpak nodig – omdat ze hard zijn voor zichzelf. Het zijn vaak laatbloeiers, die liever wat langer wennen voor ze het zonlicht kunnen verdragen. Maar eens ze dat vertrouwen gevonden hebben, schitteren ze als geen ander.

Het slechtste wat je als ouder kan doen, is hen afmeten aan leeftijdsgenoten. Ze volgen wel, maar vanop afstand. Maar eens ze op het ritme van hun natuur gerijpt zijn, halen ze anderen moeiteloos in.

Het bericht In het verkeerde nest geboren: over hoogsensitiviteit, ouderschap en zachte kracht verscheen eerst op Cellbuilding.

“Vandaag wil ik het hebben over hoe we emoties verwerken in een maatschappij die steeds sneller draait. We horen vaak dat we moeten loslaten en doorgaan, niet achteromkijken. Maar wat als juist het tegenovergestelde ons kan helpen bij het gezond omgaan met negatieve emoties?

Deze mentaliteit zorgt bij velen voor een innerlijke tweestrijd. Onverwerkte emoties kun je niet negeren als je ze opsluit en doet of ze er niet zijn. Dan vreten ze je vanbinnen kapot. Wat is er verkeerd aan om wat langer te blijven hangen in je gevoelens en gedachten? Dat kan helpen om ze beter te verwerken. Ik heb het gevoel dat mensen verharden door de mentaliteit van niet te lang te willen blijven hangen. Verdriet en ergernis zijn niet zomaar met een knop af te zetten. Je kunt wel doen alsof, maar dat is slechts schijn. Dit gaat aan je vreten, net als een opgehouden traan die niet geweend wordt maar langzaam het hart verdrinkt.

Dit gaat aan je vreten, net als een opgehouden traan die niet geweend wordt maar langzaam het hart verdrinkt.

Tijd nemen voor emotionele verwerking – een vergeten kunst

Zelfs op de diepste emotionele belevingen die ons raken wordt een tijdsbestek van verwerken gezet. Het verlies van een dierbare, het verwerken van een breuk of het meemaken van een traumatisch conflict… Je krijgt wel wat tijd maar al snel, te snel, zet jouw omgeving je aan om het los te laten en je te herpakken. De show must go on, de koers wacht niet, het leven gaat verder weet je wel…

Omgaan met verdriet is geen lineair proces met een duidelijk eindpunt. Het golft, het komt en gaat, en soms moet je simpelweg de stroming volgen.

Uiteraard is het belangrijk dat je evolueert in het gevoelsproces en zoekt naar een manier om emoties te verwerken, om ze een plaats te geven waar het draaglijk wordt. Ze als het ware op een veilige kapstok hangen, ergens tussen het geweten en een hartkamer, een aparte plek waar het niet vergeten wordt en kan gebruikt worden als ervaring om te reflecteren en kan helpen om beter met nieuwe conflicten om te gaan.

Dus ja, blijf maar lekker wat hangen in die frustratie, dat verdriet of gevoel van onrechtvaardigheid, het verleden… Je mag je best slecht voelen. Het hoort er af en toe gewoon bij.

De diepste sporen van het leven dat je leidt kun je niet zomaar uitwissen. Ze zijn wie je bent. Hoe zwaarder het leven drukt op jouw schouders, hoe dieper de afdruk. Blijf ook maar wat hangen in de ijle lucht van de leegte want ook dat is een probleem voor de meesten. We zijn altijd op jacht, op zoek naar iets om toch maar niet in de leegte van niets te moeten blijven hangen. Zo bang om onszelf tegen te komen, zo bang voor de schaduw van het niets. We zijn bang om de stilte te moeten horen waardoor we niet afgeleid kunnen worden van het verdriet dat vanbinnen zit.

Emoties verwerken – een fout beeld in de media

Alles is erop gemaakt om niet te blijven hangen in de momenten van zelfreflectie. O jawel, we hebben er de mond van vol en er bestaan voldoende tv-programma’s waarin zelfreflectie het hot item is. Ik vraag me altijd af hoe echt dat is. Of is het onderdeel van de job, een deel van het script?

Echte emoties zijn niet altijd zo extreem, ook al worden ze intens gevoeld. Ze komen niet op commando omdat je in een nieuwe conflictsituatie gezet wordt. Zeker niet op tv, waar je meestal te veel afgeleid bent door camera’s die op jou gericht staan.

Als je bedenkt dat mensen die vastzitten met emoties zelfs bij psychologen het moeilijk hebben om deze op te roepen en tot de kern te komen, hoe lang het soms duurt om toe te geven aan een eerste traan, zou het dan in een emo-tv zo veel makkelijker zijn? Ik denk het niet. Als het toch zo is, dan is het met de gevoeligheid van de mens nog erger gesteld dan ik dacht.

Ik beweer niet dat het allemaal nep is wat je op tv ziet, maar emoties mag je niet aandikken en even oplossen in een reality-tv-format.

Door jezelf toestemming te geven om bij je emoties stil te staan, creëer je een gezondere manier van emoties verwerken. Niet weglopen, maar doorvoelen. Zodat die gevoelens uiteindelijk een waardevolle rimpel worden in het verhaal van wie je bent.

Lees je graag over levenszin? Misschien lees je dit ook graag: De Zevenkoppige Draak van het Leven: bewustwording en omgaan met levensconflicten – Cellbuilding

Het bericht Lekker blijven hangen… waarom we moeite hebben met emoties verwerken. verscheen eerst op Cellbuilding.

Nieuwe fitnesstrends zijn overal — maar zijn ze ook effectief?

Aan nieuwe fitnesstrends is er in 2025 alvast geen gebrek: Hyrox, booty bands, trampoline workouts… ze duiken overal op.
Ze gaan er telkens prat op het nieuwste van het nieuwste te zijn, de allernieuwste ontdekking voor een fenomenaal resultaat. Toch zijn ze maar zelden écht origineel. Meestal zijn het gewoon variaties op klassiekers, verpakt in een nieuw jasje.

Op zich geen probleem, zolang je maar beseft dat het vooral draait om marketing en niet om een magische doorbraak in training.

Groepstrainingen in een hip jasje: oude technieken, nieuwe namen

Veel trendy groepstrainingen zijn eigenlijk niet meer dan afgeleiden van circuittrainingen. Ze krijgen een toffe naam, een flashy look en worden dan als the next big thing gepromoot.

Maar uiteindelijk zijn het de oude fundamenten die blijven werken. En zoals met alle hypes is het succes van al deze nieuwe hypes een kort leven beschoren. De grote massa en het grote succes zijn even snel weer verdwenen.

Wat blijft er uiteindelijk over? Een kleine groep die écht doorzet… terwijl de rest alweer op zoek gaat naar de volgende prikkel.

Trend-mindset vs. trainingsdiscipline: waarom we snel afhaken

Spring jij ook telkens opnieuw op de nieuwste fitnesstrends? Dan zit je misschien ook vast in een in een trend-mindset.
Je wil steeds iets nieuws, snel resultaat, snel andere prikkels. Maar nog voor jouw lichaam en geest kunnen wennen, spring je weer op iets anders.

Daardoor mis je de echte ervaring. En het potentieel dat in een vaste routine zit.

Dit is hét probleem met de trend-mindset. In fitness en sport bestaan geen quick fixes, geen wondermiddelen. Echte resultaten vragen tijd, inzet en dus ook… discipline.

Duurzame training vraagt meer dan fun en variatie

Sportdiscipline vraagt meer dan alleen bewegen en plezier maken.
Zin, wilskracht, geduld en toewijding maken het verschil tussen:
even spelen of duurzaam resultaat boeken.

Ja, plezier is belangrijk, anders hou je het meestal niet vol. Maar wie grotere doelen heeft komt er niet op een speelse manier. Den moet je voldoende geëngageerd zijn om beweging als een vaste routine op te nemen in je levensstijl

De fun factor verkoopt goed, maar bouwt geen conditie op lange termijn

Marketing speelt natuurlijk heel slim in op de vervelingsfactor. Nieuwe formats focussen op fun, sfeer en beleving… en brengen geld in het laatje.

Zij willen niets liever dan jou te doen stoppen en hoppen – telkens opnieuw op een andere trend springen. Als ze dan nog eens bekende gezichten kunnen gebruiken om geloofwaardigheid op te bouwen dan lijkt succes gegarandeerd.

Maar inhoudelijk blijft het vaak bij een afkooksel van klassieke sporten.
De verpakking verandert maar de kern blijft hetzelfde.

Van spinning tot Pilates: respecteer de oorsprong van beweging

Spinning is eigenlijk gewoon fietsen op een hometrainer maar dan met wat variaties.
Pilates is ook een mooi beweegconcept maar is eigenlijk ook niks dat voordien nog niet bestond.
CrossFit is tof en uitdagend maar ook een samenraapsel van verschillende sportdisciplines in een circuit-formaat gegoten.

Wat hebben ze met elkaar gemeen? Het zijn allemaal systemen gebouwd op bewezen principes.
Niet beter, gewoon anders verpakt.

Laten we de oorsprong van beweging blijven respecteren.
Zonder mee te gaan in het idee dat elk nieuw format automatisch beter is.

Train slim: kies wat bij je past en blijf trouw aan je doelen

Het mag misschien zo overkomen, maar ik ben helemaal niet tegen nieuwe formats of vernieuwende groepslessen. Integendeel zelfs — als een bepaalde methode jou aan het bewegen krijgt en je er oprecht plezier uit haalt, dan is dat alleen maar toe te juichen.

Wel is het belangrijk om kritisch te blijven en de kern van wat echt werkt niet uit het oog te verliezen. Laat je niet meeslepen door elke nieuwe hype die voorbij komt, en geloof niet zomaar dat elk concept dat goed in de markt gezet wordt ook automatisch beter is.

Wat telt, is dat je iets kiest wat bij jou past, wat je volhoudt en wat bijdraagt aan jouw fysieke én mentale gezondheid op lange termijn. Niet omdat het nieuw is, maar omdat het werkt.

Waarom oude methodes vaak beter blijven werken

Oude trainingsmethodes hebben hun waarde al ruimschoots bewezen. Ze zijn eenvoudig, doeltreffend en gebaseerd op principes die al decennialang werken — niet omdat ze trendy zijn, maar omdat ze duurzaam resultaat opleveren.

Nieuwe hypes focussen vaak op beleving en afwisseling, maar missen soms de diepgang en consistentie die nodig is om echt progressie te maken. Ze spelen in op korte termijn motivatie, terwijl klassieke workouts net inzetten op lange termijn groei.

Wie dus op zoek is naar blijvende impact, doet er goed aan om zich te verdiepen in de basis. Niet omdat het saai is, maar omdat het werkt.

Conclusie: duurzaam trainen = bewust kiezen

Kies iets dat bij je past, waar je blij van wordt en vooral… iets wat je kan volhouden.

En wees vooral trots op wat je doet.
Maar blijf nederig, zoals een topsporter.
Laat je enthousiasme spreken, niet je ego.

“Leer vooral bewegen voor wat je voelt, niet voor wat je ziet”

👉 Ben jij op zoek naar begeleiding bij het vinden van een trainingsstijl die écht bij jou past?
Stuur me gerust een bericht. Samen brengen we beweging terug naar de essentie.

Het bericht Fitnesstrends 2025: oude methodes zijn vaak beter dan nieuwe hypes verscheen eerst op Cellbuilding.

Dit is een artikel dat ik eigenlijk niet met plezier schrijf. Ik wou dat ik nog geen ervaringskundige in deze materie was maar helaas… een mens kan de realiteit niet ontlopen. En er is maar 1 alternatief voor ouder worden, namelijk niet ouder worden. Aangezien ik geen zin heb om jong te sterven is aanpassen aan de nieuwe realiteit het devies.

Als je ouder wordt, is intensief sporten vaak een conflict met de tijd. Je kunt deze strijd alleen winnen door goed naar je lichaam te luisteren.

Lichamelijke veranderingen bij oudere sporters

Ons lichaam verandert constant. Helaas niet altijd zoals we dat zelf zouden willen. Hoe ouder we worden, hoe langer het duurt voordat ons lichaam herstelt. Onze maximale hartslag daalt met de jaren. Dit komt doordat de cellen in de sinusknoop afsterven. De sinusknoop is verantwoordelijk voor ons hartritme.

Onze botten worden brozer. Er wordt meer bot afgebroken dan er wordt aangemaakt. Spieren en pezen hebben meer tijd nodig om te herstellen na een zware training of een blessure. Het aantal spiervezels neemt af en ze worden ook kleiner.

De vervanging van spierweefsel gaat langzamer. Verloren spierweefsel wordt vervangen door taai, vezelig weefsel. Door veranderingen in het zenuwstelsel hebben spieren minder spanning en kunnen ze minder goed samentrekken. Je wordt trager en reageert ook minder snel op fysieke prikkels.

Op latere leeftijd ontstaan er meer verkalkingen. Deze zitten vooral in de spieren en pezen rond de schoudergewrichten. Dit kan veel pijn veroorzaken. Vooral op plekken waar het lichaam al eerder bindweefsel heeft moeten herstellen.

Ook de klieren werken minder goed. De hypothalamus en hypofyse worden minder gevoelig voor de signalen die nodig zijn om alles in balans te houden. Deze klieren regelen onze hormonen. Ze zorgen ervoor dat ons lichaam goed reageert op interne en externe prikkels. Gevoelens van angst, prikkelbaarheid en vermoeidheid bij het sporten komen vaak door het minder goed functioneren van deze klieren.

Effecten van veroudering op je sportprestaties

Je kunt de tand des tijds niet tegenhouden. Het klinkt als een cliché maar het gaat echt sneller dan je denkt. Voor mensen die veel met hun lichaam bezig zijn is dit heel confronterend. Natuurlijk wil iedereen zich fysiek goed voelen. Maar voor wie leeft om te sporten, voor wie geniet van het fysieke afzien komt het extra hard aan om te beseffen dat dit niet meer zo kan als in de jonge jaren.

Het besef dat je lichaam achteruitgaat, is moeilijk te accepteren. Vooral als je altijd hebt geloofd dat je lichaam wel zou blijven herstellen en gespaard worden van ouderdomskwalen door een gezond leven te leiden. Veel sporters denken dat zij de uitzondering zullen zijn. De teleurstelling is groot als dat niet zo blijkt te zijn.

Als atleet heb je vaak met veel wilskracht je lichaam vanuit uitzichtloze fysieke situaties teruggebracht naar een uitzonderlijke belastbaarheid. Deze ingesteldheid heeft je geconditioneerd in een dwangmatige bijna obsessieve fysieke levensstijl.

Aanpassing van je sportieve routine

Vroeger was vijf tot tien minuten opwarming genoeg. Nu heb je al snel 20-30 minuten nodig om je lichaam klaar te maken voor actie. Deze opwarmingstijd gebruik je ook om je trainingsintensiteit te bepalen. Beslis pas na het opwarmen welke training je gaat doen.

De hersteltijd tussen intervalblokken wordt langer. Begin met ongeveer een derde meer hersteltijd dan je gewend was. Negatieve rusttijden worden moeilijker vol te houden.

Een goede hersteldrank na de training is nu belangrijker dan ooit. Dit helpt je spieren sneller te herstellen en voorkomt blessures door overbelasting.

Vroeger kon je vaak drie goede trainingsweken achter elkaar hebben. Je kon je lichaam drie weken pushen en dan een week rustiger aan doen. Nu is het vaak andersom. Je hebt meestal één goede week waarin je flink kunt trainen. Daarna volgen drie weken met gedoseerde training.

Na een intensieve training kun je meer last krijgen van bijwerkingen. Denk aan duizeligheid of een algemeen onwel gevoel. Dit kan direct na de training komen, of pas enkele uren later. Dit komt doordat je hormonale klieren gevoeliger zijn geworden voor plotselinge veranderingen in je suikerstofwisseling.

Vooral: je zal het meer op gevoel moeten trainen en pas na de opwarming beslissen welke training je doet. Eerst aftasten hoe het lichaam voelt en als het niet goed voelt afwijken van het strikte trainingsschema en alternatieve training doen. Dit is zeker een moeilijke aanpassing voor wie als atleet gewoon is om strakke trainingsschema’s te volgen.

Voorzie ook een vaste trainingsdag om te werken aan je stabiliteit, evenwicht, lenigheid en zorgbehandeling voor de zwakke schakels van het lichaam (massage, foamrollen, stretching, sauna etc.) Dit moet voor oudere atleten een vast onderdeel van de trainingsroutine worden. Ikzelf voorzie dit dagelijks een half uur tot een uur.

Je krijgt meer last van gevoelige weke delen en gewrichten. Vooral op plekken waar littekenweefsel zit of eerder schade is geweest. Deze delen reageren sneller op zware belasting. Soms merk je dit alleen tijdens het opwarmen. Vaak komt de pijn pas enkele uren na de training.

Het wordt lastiger om een getraind en droog lichaam te behouden. Ook al train je nog veel, je lichaam slaat makkelijker vet op. Door extra op je voeding te letten, kun je dit meestal wel onder controle houden.

Hoe je lichaam verandert na je 50ste

Er komen meer dagen waarop je twijfelt over trainen. Je lichaam voelt moe en je ziet het nut er niet van in. Het is prima om dan een rustige of alternatieve training te doen in plaats van je geplande training.

Moet het nog?

Nee, het hoeft niet meer. Misschien ben je er mentaal en fysiek klaar mee op een bepaalde leeftijd. Misschien heb je geen behoefte meer om af te zien. Blijf wel bewegen en sporten, maar doe het rustig en gecontroleerd. 150 minuten per week matig intensief bewegen is genoeg om er alleen de voordelen van te hebben.

Gezondheidscontroles voor oudere atleten

Laat jaarlijks een check-up doen als je op latere leeftijd intensief wilt blijven sporten. Laat je hart en bloedbeeld controleren. Heb je ergens duidelijke schade? Laat dan elke twee jaar een foto maken. Zo kun je zien hoe de schade zich ontwikkelt en je training aanpassen als dat nodig is.

Is intensief sporten na je 50^ste nog gezond?

Ja, maar wel gedoseerd. Train niet meer elke dag intensief. Het is goed om je lichaam af en toe nog in het rood te jagen. Vooral als je dat gewend bent van vroeger. Ben je nooit gewend geweest om intensief te sporten? Begin er dan niet meer mee op latere leeftijd.

Mensen die nooit veel hebben gesport, missen getrainde cellen. Hun lichaam kan minder goed omgaan met zware belasting. Ze lopen sneller blessures op of kunnen hartproblemen krijgen.

Vroeger dachten we dat rustig sporten in een lage hartslagzone het beste was voor ouderen. Nu weten we dat intensief sporten ook op latere leeftijd geen kwaad kan. Het helpt zelfs om je lichaam langer jong te houden. Geef je lichaam wel meer tijd om te herstellen. Anders loop je het risico op overbelasting.

Gezondheidscontroles voor oudere atleten

Laat jaarlijks een check-up doen als je op latere leeftijd intensief wilt blijven sporten. Laat je hart en bloedbeeld controleren. Heb je ergens duidelijke schade? Laat dan elke twee jaar een foto maken. Zo kun je zien hoe de schade zich ontwikkelt en je training aanpassen als dat nodig is.

Voordelen van regelmatig bewegen op latere leeftijd

Regelmatige lichamelijke activiteit helpt bij:

• Minder valrisico (beter beschermd tegen heupbreuken)
• Minder kans op overgewicht (minder risico op hart- en suikerproblemen)
• Stressvermindering en preventie van hartaandoeningen
• Verlaging van cholesterol (betere bescherming tegen hart- en vaatziekten)
• Bestrijding van botontkalking
• Versterking van het immuunsysteem
• Behoud van spiermassa
• Sociale contacten en minder kans op depressie

Mentale uitdagingen voor oudere sporters

Het is moeilijk te accepteren dat je lichaam verandert. Vooral als je altijd hebt geleefd van je fysieke talenten. Je lichaam is een van de eerste dingen die merkbaar achteruitgaan met de leeftijd. Dit proces begint al vanaf je twintigste, bijvoorbeeld met je gehoor. Vanaf je 35ste ga je fysiek achteruit, maar meestal merk je dat nog niet zo. Rond je 45ste wordt de verandering echt voelbaar. Na je 50ste komen de eerste echte ouderdomskwalen. Dan wordt het meer behouden dan opbouwen.

Het klinkt als een cliché, maar kijk naar wat je nog wél kan. Als je op hoog niveau hebt gepresteerd en nog steeds traint, ben je meestal beter af dan leeftijdsgenoten die weinig bewegen. We kijken helaas te vaak naar wat we niet meer kunnen. Of we vergelijken onszelf met jongere mensen.

Bedenk dat veel leeftijdsgenoten er slechter aan toe zijn. Sommigen zijn er niet meer of zijn ziek. Velen zouden alles geven om nog te kunnen wat jij kunt. Wees tevreden dat je nog kan sporten.

Pas op dat je niet te angstig wordt. Sommige artsen raden intensief sporten op latere leeftijd helemaal af. Ze zeggen dat je niet mag sporten als je pijn hebt. Dit is achterhaald. Natuurlijk moet je je aanpassen. Maar schade op een scan betekent niet meteen dat je niet meer mag sporten.

Beweging is als smering voor je lichaam.

Zelfs kraakbeen heeft beweging nodig om te herstellen. Een lichaam dat te weinig beweegt, verzwakt sneller. Een goede arts zoekt met je mee naar oplossingen. Hij helpt je om in beweging te blijven. Want leven is bewegen, ongeacht je leeftijd.

Het gevaar bij oudere topsporters is dat ze soms helemaal stoppen, dat ze niks meer doen. Ze kunnen moeilijk accepteren dat ze met minder genoegen moeten nemen. Hun topsportmentaliteit werkt tegen hen. Ze krijgen niet meer het beste resultaat voor hun inzet. Dit voelt als verraad van hun eigen lichaam.

Verlies je niet in deze gedachten. Je bent meer dan alleen je lichaam. Misschien is je lichaam niet meer zoals vroeger. Maar je hebt wel een niveau bereikt waar veel mensen nooit aan toe komen. Op een bepaald moment heb je je hoogtepunt gehad. Dan kun je het niet meer verbeteren. Wees daar dankbaar voor. Niet iedereen krijgt de kans om zijn volledige potentieel te benutten.

Je persoonlijkheid is ook gevormd door al die jaren van intensief sporten. Die ervaring en wijsheid blijven van jou. Die neem je mee tot het einde. Gebruik deze inzichten nu om rust te vinden. Kijk gerust met spijt terug naar je topperiode. Maar vergeet niet om ook trots te zijn.

Hoe bijzonder het ook was om je zo sterk te voelen, de pure kracht in elke lichaamscel te voelen, fysieke kracht is vergankelijk. Het is goed om je leven lang te blijven bewegen. Je kunt een voorbeeld zijn hoe fit ouder te worden. Maar maak het niet je enige voorwaarde voor geluk. Je waarde als mens hangt niet af van je fysieke prestaties. Het gaat om hoe je in het leven staat en hoe je met uitdagingen omgaat.

Ieder mens komt op een punt waar leeftijd een uitdaging wordt. Het gaat erom dat je van elke levensfase geniet. Blijf niet hangen in het verleden. Leef ook niet alleen voor de toekomst. Als je tijd hebt om niets te doen, geniet dan van die rust. Zit je in een drukke periode? Bedenk dan hoe je vroeger verlangde naar rust.

De bijzondere momenten maken het leven waardevol, niet de tijd zelf. Laat de tijd wat meer los. Leef meer op gevoel. De beste sportmomenten beleef je zonder druk van de stopwatch. Train op het tempo waar je lichaam zich goed bij voelt. Leeftijd hoeft geen beperking te zijn om te blijven sporten. Zie het als een extra uitdaging. Net zoals het weer of het leren van nieuwe oefeningen.

Je kunt grenzen blijven verleggen als je bereid bent je horizon te verbreden
(Kris Moernaut)

Misschien vind je dit artikel ook interessant: Leven na topsport – topsporters sterven 2 keer – Cellbuilding

Het bericht Intensief sporten na je 50ste – tips en adviezen verscheen eerst op Cellbuilding.

Trainen voor een sixpack?

Buikspieren trainen is voor velen een moeilijke of vervelende opdracht. De meeste van mijn klanten zijn geen fan van buikspieroefeningen. Nochtans zien ze een zichtbare sixpack wel als iets om na te streven. Om te beginnen vormen onze buikspieren de basis voor een sterke rompstabiliteit. Sterke buikspieren zijn bovendien een belangrijke hefboom om ons lichaamsgewicht te verplaatsen of om gewichten te tillen.

Er bestaan heel wat theorieën om zichtbaar sterke buikspieren te krijgen, de meesten hebben allemaal hun eigen waarheid.  Welke theorie je ook kiest, er zijn een aantal basisprincipes die altijd gelden als je echt resultaat wil behalen.

Het trainen van je buikspieren is complexer dan gewoon veel sit-ups of crunches te doen. Als je met overgewicht kampt, een zwakke rug of nek hebt dan is het belangrijk om de juiste belastingsvorm te kiezen om nog meer pijnklachten te vermijden.

Het programma om te trainen voor een sixpack dat ik in deze blog beschrijf is niet geschikt voor beginners of mensen zonder sportervaring. Uiteraard kan het wel onder professionele begeleiding.

Hoe vaak moet je je buikspieren trainen?

Een goed buikspierprogramma bestaat uit een complexe combinatie van oefeningen en bewegingen op de juiste spanning. Het is belangrijk om met een constante trainingsfrequentie te bouwen aan resultaat en niet de ene week alle dagen te trainen en dan weer twee weken niets.

Voorzie zeker één specifieke buikspiertraining per week in HIIT-cardiovorm. In deze training combineer je korte intense cardio blokken van maximaal 6 min (lopen, fietsen, …) samen met enkele sets buikspieroefeningen. Tijdens het uitvoeren van de oefeningen kan je de diepteprikkel op de buikspieren versterken door te werken met voorspanning en positiewissels.

Probeer naast de specifieke training ook twee a drie keer per week wat buikspiertraining op te nemen in je andere trainingen, een 12tal minuten volstaat.

Welke trainingen of oefeningen moet ik doen voor strakke buikspieren?

Doe niet steeds dezelfde oefeningen maar wissel regelmatig af. Velen kunnen na enkele weken trainen 200 of 300 (of méér) crunches doen. Dit zorgt helaas niet voor meer resultaat. Het is beter om met verschillende oefeningen meer variatie in te bouwen en op verschillende spanningsvormen te trainen.

Neem ook 1x per week een compound krachttraining op in je trainingsschema, vooral de squat en deadlift zijn oefeningen die ook een belangrijke bijdrage leveren aan de core unit. Het is goed om deze altijd toe te voegen aan je buikspierprogramma.

Voor een goed resultaat kan je werken met een gewicht tussen 75-85% van je maximale 1RM en 4-6 sets van 8 reps doen. Een geoefende sporter kan ook af en toe een kettlebell workout implementeren. De kettlebell swing en russian twist zijn zeer goede core oefeningen die een grote load op het lichaam zetten en een pak spieren aanspreken.

Doe de kettlebellswing in een aparte training in combinatie met cardio in HITT-formatie. Ideaal is 5-6 sets van 18-30 reps waarvan het laatste derde echt uitdagend voelt. Werken met een kettlebell zorgt voor de aanmaak van groeihormoon en zorgt ook voor een goede naverbranding.

Nuttig om weten

• Voor zichtbare buikspieren moet vooral de voeding op punt staan. Men zegt niet voor niks: “Abs are made in the kitchen”! Je mag nog zo sterke en strakke buikspieren hebben, je zal ze niet zien onder een laagje buikvet.
• Voor een zichtbare six of eightpack moet je vetpercentage zeer laag zijn (10 à 12%). Voor vrouwen zijn dergelijke lage vetpercentages zeer moeilijk haalbaar en meestal ook niet gezond. Voor hen raad ik aan voor zichtbare buikspieren te mikken op een vetpercentage tussen 15 en 20%. Dit is dan misschien niet zo ‘droog’ als een mannelijke sixpack maar kan wel voor mooie buikdefinitie zorgen.
• Om een extra trainingseffect te realiseren kan je één keer per week in het zweet van een cardio HITT- workout je buikspieren trainen. (als het kacheltje goed brandt is de verbranding het sterkst)
• Een buikspier, zeker de diepe buikspier die een ganse dag werkt is een sterke uithoudingsspier. Dit wil zeggen dat ze minder snel vermoeid en dat je deze meer en langer kan belasten.
• Of je een 4-pack, 6-pack of een 8-pack krijgt kan je niet kiezen. Dit heeft te maken met jouw bindweefsel en dit heb je van bij de geboorte meegekregen.
• Als je enkel focust op je buikspieren dan krijg je mogelijk een onevenwicht tussen je buik en rugspieren. Mogelijk gevolg hiervan zijn rugklachten krijgt dus vergeet niet regelmatig je rugspieren te trainen
  

Uitleg Cellbuilding 6pack formatie

Afwisseling is een belangrijke en noodzakelijke factor om resultaat te blijven boeken. Daarnaast is het ook mentaal aangenamer en fysiek veiliger om niet steeds op dezelfde manier te belasten en het zwaartepunt van de belastingsintensiteit regelmatig te verlengen.

Daarom indiceert Cellbuilding een sixpack trainingsprogramma dat voldoende afwisseling biedt en die de ab core unit voldoende prikkelt.

Dit is een isometrische belasting op de core unit.
Planken is een zeer effectieve oefening die je altijd moet opnemen in je buikspiertrainings programma.

Er bestaan verschillende variaties van om je meer uit te dagen. Begin met 20sec en bouw dit op tot 2-3 minuten. Je kan de uitdaging nog groter maken door de oefening uit te voeren in een onstabiel kader (bijvoorbeeld vormspanning in rekkers of touwen).

De crunch is beter dan de sit-up. Het is belangrijk dat je bij deze oefening steunt op je hielen en dat je zorgt voor een voldoende voorspanning. Zorg dat je rug nooit hol trekt tijdens de bewegingen duw je rug naar de grond alvorens je de beweging inzet. Focus op een punt voor jou om niet op je nek te trekken.

Je hoeft bij een crunch niet helemaal tot boven te komen met je bovenlichaam. Bewaar een afstand van een armlengte of zelfs nog wat minder.

Er bestaan ook verschillende spanningsvariaties om deze oefening nog uitdagender te maken, je kan bv kleine gewichtjes tegen je borst houden en meenemen in de beweging of je kan gaan werken met minder steun en bijvoorbeeld bij elke beweging een voet van de grond heffen.

De reverse crunch is eigenlijk zoals de naam het zegt een omgekeerde crunch. De beweging van de crunch wordt hier ingezet door de benen naar het bovenlichaam te brengen i.p.v. het bovenlichaam naar de benen. Deze oefeningen is minder belastend voor de rug en nek en ze spreekt de onderste buikspieren meer aan.

Er bestaan ook van deze oefening verschillende variaties. Je kan deze oefening uitvoeren met gestrekte benen tegen weerstand al liggend of verticaal door met je armen in een steuntoestel te hangen. Je kan ook gewoon met gestrekte arme hangen en je benen optrekken naar je borst (de gekende toes to bar oefening).

In een goed buikspiertrainingsprogramma mag een wekelijkse compound workout niet ontbreken.

Vooral de de deadlift en de squat zijn compound oefeningen met een complete load op de core unit van het lichaam. Deze oefeningen vergen een goeie focus op de houding. Je moet alle rompspieren voorspannen en gebruiken als een corset om de last veilig te verplaatsen en op te tillen.

Het best kun je 4-6 sets doen van elke oefening en 6-8 reps met een gewicht van 75-85% van je maximale 1 rm.

Als je echt wil werken aan een zichbare sixpack dan zal je cardio training moeten doen.

2-3 keer wekelijks, best lopen of fietsen en werken met verschillende looptrainingen, soms in hitt trainingsvorm in combinatie met buikspieroefeningen.

Korte loopsets van max 6min best in crescendovorm en af en toe ook eens een langere duurtraining rond de drempelwaarde.

Cardiotraining zorg voor meer verbruik en helpt om je vetverbranding te verbeteren. Dit is belangrijk om zichtbare buikspieren te krijgen.

Een trainingsvorm die wat minder bekend is om de buikspieren uit te dagen dat is de gravity tension load.

Bij deze methode daag je de buikspieren uit door ze te belasten onder een drukbelasting. Span je buikspieren aan en laat ze je lichaamsgewicht dragen bv gebruik de barre van een bench press en ga er met je buikspieren op liggen, voeten van de grond en probeer de buikspieren goed op te spannen en zo horizontaal op de baar te blijven liggen.

Om de oefening zwaarder te maken kan je met de benen op en neer bewegen tot hyperextensie. Je kan ook op een oefenbankje onder de barre van een multi power of benchpress toestel gaan liggen waar de baar in geleiders loopt – span de buikspieren aan en laat de barre op je buikspieren rusten.

Je kan de oefening nog uitdagender maken door de barre op en neer te bewegen door je buikspieren op en aan te spannen.

Tenslotte

Het is belangrijk om goede combinaties te maken als je maximaal rendement wil halen uit je buikspiertrainingen. Cellbuilding kan je hierbij helpen met leuke uitdagende oefensets die alle aspecten aanspreken. De oefensets kun je aanleren in workshops, je leert er werken met eenvoudige tools en oefenformats. Dit zorgt voor een topbelevingsgevoel daar waar het trainen voor een sixpack voor de meesten een minder leuke opdracht is.
Contacteer mij voor meer info: info@cellbuilding.be

Het bericht Trainen voor een sixpack – het Cellbuilding trainingsprincipe verscheen eerst op Cellbuilding.

Cellbuilding mental coaching program indiceert een inzicht op intermenselijk gedrag om te werken aan een menselijkere samenleving. Dit artikel gaat over het belang van vertrouwen en wantrouwen.

Wantrouwen boven vertrouwen

We zijn als mensen te bevooroordeeld geworden voor onze medemens. Dingen worden eerst afgewogen met het verstand, zaken worden meestal eerst opportunistisch bekeken. Het hart, ons gevoel, wordt steeds minder aangesproken. We willen bewijzen zien om een oordeel te vellen of een beslissing te nemen.

Om te beginnen moeten we ons al bewijzen om wat krediet en geloofwaardigheid te krijgen. Erger nog is dat dat krediet meestal niet verder reikt dan wat we de laatste dag waard zijn. Die waarde wordt vaak bepaald in functie van financieel of professioneel rendement want weinigen willen inboeten op eigen comfort.

Ik verkies een andere houding…

Vertrouwen moet je niet verdienen maar je kan het wel kwijtraken.

Vertrouwen krijg je bij mij van bij het begin omdat ik geloof in het goede van de mens. Ik vind dit een beter vertrekpunt dan het idee dat je vertrouwen eerst moet verdienen, dat je eerst moet ‘bewijzen’ dat je het vertrouwen wel waard bent.

Hierdoor is er nog weinig diepgang in de waarde van vriendschap. Het is meestal quid pro quo, iets voor iets. Als jij me zo behandelt dan behandel ik jou op dezelfde manier. Steeds minder mensen durven nog anders zijn, hebben nog de moed om menslievend te zijn. De meeste mensen zijn helaas vaak rancuneus en hard.

Eigenlijk begint het al bij het eerste contact. Mensen benaderen elkaar nog zelden met een open blik, wel met een schild uit angst om bedrogen of gekwetst te worden. De opvoeding is hier vaak oorzaak, net als de manier waarop mensen in bedrijven met elkaar omgaan. Er wordt te veel ingezet op prestatie en uiterlijk vertoon.

Respect voor elk niveau

Een beetje gezonde onderlinge competitie is goed. Het is echter de kunst om iedereen gelijkwaardig te behandelen en te belonen. Hiermee bedoel ik niet dat winnaars niet de grootste onderscheiding mogen krijgen, dat is normaal. Maar alle anderen, mensen die zich evenveel hebben ingezet worden nu te dikwijls ergens weggezet als verliezers en daar gaat het volgens mij fout.

Ieder mens die zich engageert en doet wat hij kan volgens zijn mogelijkheden verdient evenwaardige aandacht. De meeste talenten zijn geen eigen verdienste maar zijn een aangeboren geluk en dus geen bewijs dat je  als mens aanspraak maakt op meer aanzien, wat een mens er mee doet is wel zijn verdienste.

Ook de gelukkigen die wél aan de top staan geeft ik steeds het advies:

Wees klein in de winst en groot in het verlies*

Citaat Kris Moernaut – Cellbuilding Mental Coaching

Nederigheid is geen zwakte

Velen zien nederigheid als een teken van onderdanigheid en zwakte. Niets is minder waar. Nederigheid is een sterke basis om menselijker met elkaar om te gaan opdat niemand zichzelf meer belang toe-eigent dan gelijkwaardigheid in het mens zijn.

Dit is één van mijn manieren om relaties te onderhouden en te anticiperen op slechte invloeden. Het gebaar moet wel spontaan en oprecht zijn. Enerzijds zijn er de vaste gelegenheden om elkaar wat extra aandacht te geven zoals verjaardagen, huwelijken, enz. Anderzijds zijn er ook spontane momenten die je gewoon moet grijpen wanneer je voelt dat iemand wat extra aandacht verdient. Die momenten worden helaas schaarser omdat de meeste mensen vooral met zichzelf bezig zijn.

Een klein gebaar of mooi compliment op zijn tijd voorkomt nijd en egostrijd*

Citaat Kris Moernaut – Cellbuilding Mental Coaching

Delen als je het goed hebt

Mensen verrijken liever zichzelf dan vanuit hun bevoorrechte positie te delen aan wie zwakker staat. Het is niet verkeerd is om eerst voor jezelf en je naasten te zorgen. Echter, de meeste mensen hebben voldoende marge om eens iets voor een ander te doen. Helaas schieten velen daarin tekort. De wereld zou zoveel mooier zijn als we alles waar we overschot hadden zouden delen.

Dit gaat niet altijd om materiële dingen. Denk ook eens aan tijd, aandacht, delen in de winst of iemand helpen op het werk. Je kan zelfs delen door verdraagzaamheid. Daarmee bedoel ik dat je eens extra aandacht geeft aan mensen in je omgeving als de sterren voor jou gunstig staan. Probeer eens wat negativiteit op te vangen voor wie het op dat moment minder goed heeft. Klaag eens minder over luxeproblemen zoals de loonlasten van je werknemers of over je zwembad dat niet in orde is.

Het is niet verkeerd om méér te hebben dan een ander, het gaat erom hoe je daarmee omgaat. Je hoeft je niet te schamen omdat je uit een goed nest komt, zolang je maar beseft hoeveel geluk je hebt. En ja, je mag best trots zijn als je je door hard werken meer luxe kan veroorloven. Maar trots is nog iets anders dan jezelf verheven voelen boven een ander.

Besef dat niet iedereen die hard werkt ook rijk wordt. Bovendien is ook niet iedereen in staat om hard te werken. Als je gezondheid niet mee wil dan kun je daar weinig aan doen.

Je moet eerst in iemands schoenen hebben gelopen en er dezelfde weg mee hebben afgelegd om te oordelen. Als je wil klagen vraag jezelf dan eens af of je zou willen ruilen met het leven van een ander.

Delen in de werkomgeving

Als ik een onverwachte meevaller hebt is mijn eerste reactie mijn omgeving te laten delen in dat geluk. Het voelt zo goed om iets te delen zonder daar iets voor terug te willen. Het enige dat er moet zijn is dankbaarheid, oprechte vriendschap en liefde op een bedje van vertrouwen.

Bedrijven delen vaak een deel van hun winst met de werknemers in de vorm van een bonus. Op zich is dat mooi, alleen is dat weer nauwkeurig afgemeten en meestal een klein een stukje van de winst.

Uiteraard is het normaal dat de werkgever als risiconemer en investeerder meer verdient. Het is ook vanzelfsprekend dat iemand van het hogere kader meer voordelen geniet zoals een mooiere wagen, tankkaart of andere extralegale voordelen. Alleen is het verschil met degene die in het magazijn staat, de arbeider of de eenvoudige bediende dikwijls te groot.

Als je het zelf ‘hebt gemaakt’ zoals ze zeggen, stop dan eens met dit enkel te verantwoorden met de studies waarin je hebt geïnvesteerd toen je jong was. Meestal is dat grotendeels aan je ouders te danken. Het is een geschenk om te kunnen en te mogen studeren. Natuurlijk is het jouw verdienste dat je dit gedaan hebt maar het wordt maar al te gemakkelijk gebruikt om jezelf meer recht om gehoord te worden toe te eigenen.

Er zijn mensen die door omstandigheden niet de kans hebben gekregen om te studeren. Zij stonden al veel sneller met beide voeten in het echte leven, ze moesten zich al veel sneller bewijzen om te overleven. Dit was niet altijd hun eigen keuze.

Als iemand promotie krijgt vergeet dan niet het hele team erbij te betrekken. Het is ook dankzij hen dat iemand verder raakt of beter wordt. Als iemand een groter kantoor krijgt, geef dan het kantoor van de rest van het team ook eens een upgrade of geef het volledige team een attentie. Dat is het kleine gebaar waarmee je vertrouwen opbouwt. Denk ‘samen’ in plaats van ‘ik en jij’. Wees zorgzaam voor elkaars welbevinden en blijf alert voor broeiende conflicten, blus de vonkjes alvorens het vuur oplaait.

Soms zijn de bewijzen van inzet ook de constante van de regelmaat waarop de uitschieters die iets extra willen bewijzen kunnen groeien*

Citaat Kris Moernaut – Cellbuilding Mental Coaching

Meten is de gouden standaard om nog geloofwaardig te zijn

Tegenwoordig willen we alles meten. Intuïtie, één van onze interne gevoelsbarometers die we bij de geboorte hebben meegekregen, hebben we helaas veel te weinig ontwikkeld. Wie durft nog op het gevoel beslissingen nemen? Dieren doen het allemaal zo en zijn daardoor van de beste overlevers in bedreigende situaties.

Gedragingen van mensen lezen, indrukken juist interpreteren en door het masker van opgehouden schijn kunnen kijken zijn belangrijke kwaliteiten. Psychologen daarentegen analyseren mensen om ze in verschillende types in te delen. Ze kijken niet in de ziel van mensen maar zoeken naar herkenbare karaktertrekken. Als deze karaktertrekken en gedragingen niet overeenstemmen met wat als de norm wordt beschouwd worden ze getypeerd als afwijkend en ingedeeld in bepaalde vakjes. Dit academisch model bevat zeker waarheid maar schiet tekort om een mens in zijn geheel te beoordelen. Is elke pindanoot die afwijkt van de perfecte vorm een slechte noot?

Controleren, testen en bewijslast zoeken is een gangbaar gedrag

Als je lang genoeg met een vergrootglas kijkt zal je altijd wel één of andere onregelmatigheid kunnen vinden. Is dat belangrijk genoeg om er vriendschapsrelaties voor op het spel te zetten?

Sommige mensen zijn altijd achterdochtig. Is dit misschien omdat ze zelf manipulatief en doordacht zijn? Voor hen is alles zo berekend dat ze nooit eens uit het hart hun geluk kunnen delen. Het ergste is dan dikwijls nog dat ze niet beseffen hoe doorzichtig hun achterdochtig gedrag wel is.  Ook controleren laat zijn sporen na.

Uiteraard mag je voorzichtig zijn, zeker als je goedheid al eens is misbruikt. Toch is het een heel slechte karaktertrek om niemand nog krediet te geven. Als je elke onregelmatigheid onmiddellijk gaat beoordelen als een bewuste actie, overdrijf je. Mensen kunnen zich ook gewoon vergissen zonder onderliggende motieven. Ga niet altijd van het slechtste scenario uit. Geef mensen ruimte, liefst met een open blik en open hart.

Wat voor leven is het wanneer je niemand vertrouwt en in iedereen een profiteur ziet? Zij die jou echt willen bedriegen zullen uiteindelijk zichzelf uitschakelen want hun drang naar meer zal onverzadigbaar zijn.

Hoeveel is een woord nog waard?

Vroeger was een gegeven woord zoveel waard als een schriftelijk akkoord. Het was een teken van eerbaarheid om je aan je woord te houden. Vandaag is men bang om iets mondeling vast te leggen. Uiteraard zijn er zaken waar men een rechterlijke bescherming wil opnemen in een akkoord dat beide partijen beschermt bij conflict. Conflicten kunnen ook ontstaan door omstandigheden van buitenaf, dus buiten de wil van beide partijen. 

Als je je woord geeft kan je vertrouwen creëren door de intensiteit van herkenbare kwetsbaarheid. Daarvoor is openheid nodig in de relatie want enkel dan is er een emotionele verstandhouding die geen bewijzen nodig heeft. Als er voldoende liefde en vriendschap is in de relatie, als je de kwetsbaarheid van iemand kent, dan moet je al een onmens zijn om daar misbruik van te maken. En ja, het gebeurt helaas nog te vaak.  Je kan je afvragen of er dan voldoende emotionele connectie was.

Voor wederzijds vertrouwen moet je werkelijk je ziel blootgeven…de ziel is de meest kwetsbare plek. Deze wordt pas zichtbaar als alle tranen van verdriet en geluk zijn opgedroogd en er enkel een diep voelbare leegte en machteloosheid in de blik verschijnt.

Dat is het beste bewijs van pure menselijkheid, een ogenblik waar leven en dood op een zucht van elkaar liggen.

Was Robin Hood een ordinaire dief en bedrieger of juist een held?

Niets is zwart/wit als je over iemands integriteit moet oordelen.

Je moet het hele verhaal kennen om te oordelen hoe slecht ‘niet eerlijk zijn’ is. Zoals ze ook wel zeggen’ don’t judge the book by its cover’. Als je echt iemand een bedrieger wil noemen doe dan eerst moeite om het hele verhaal te leren kennen.

Velen zien clochards als zwakkelingen en profiteurs. Sommigen zijn echter gewoon pechvogels zijn die veel tegenslag hebben gekend, net iets te veel om nog recht te veren. Alle zin werd hun ontnomen, ze zijn uitgespuwd door het leven en opzijgezet door de mens. Soms is het een grotere misdaad om een zwak persoon tot de leugen te verleiden dan degene die bijna gedwongen wordt de leugen te plegen. Het bewijs wordt dan op de verkeerde plaats gezocht en bijgevolg ook de gerechtigheid.

Eerlijk zijn is altijd goed maar goed zijn is niet altijd eerlijk*

Citaat Kris Moernaut – Cellbuilding Mental Coaching

De belangrijkste signalen dat je iemand kan vertrouwen

Als je een nieuwe relatie aangaat, professioneel of sociaal, is het belangrijk om jezelf toegankelijk te maken. Probeer vooral mens te zijn, zorg dat iemand zich bij jou op zijn gemak voelt. Daardoor zal ook de andere meer zichzelf zijn en praten vanuit het hart.

Velen creëren een geforceerde sfeer waarin de andere zich verplicht voelt om boven zichzelf uit te stijgen en niet altijd voor zijn mening durft uitkomen. Iedereen heeft emoties en een verleden die je levensvisie en je gedrag beïnvloeden. Het is belangrijker om te begrijpen hoe mensen omgaan met conflicten dan ze te dwingen in gelijkgezindheid.

Ontvang mensen in een open sfeer, tekenen van betrouwbaarheid zijn beleefdheid, vriendelijkheid, gereserveerdheid, nederigheid, waardigheid, openheid, spontaniteit, attentheid, stiptheid en zelfrelativering.

En ja… uiteindelijk weet je nooit zeker of iemand te vertrouwen is. Ook wie de beste bewijzen voorlegt is als mens ondoorgrondelijk. Je weet nooit wat de echte intentie is wanneer je met iemand een relatie opbouwt.

Zeker is wel dat wanneer je onbevooroordeeld van iemand kunt houden en jezelf heel betrokken en toegankelijk opstelt, je veel meer kans maakt dat die persoon ook van jou gaat houden. De verleiding om je vertrouwen te beschamen zal voor die persoon dan ook steeds kleiner worden.

Geef de leugen geen kans om te groeien door de waarheid toegankelijk te maken zonder angst voor vooroordelen dan moet je veel minder bewijslast verzamelen en dat bespaart werk en tijd!

Lees je graag meer over mijn inzichten over beter omgaan met elkaar? Dan vind je deze blogs misschien ook interessant: Betekenis van het zuchtje leven – Cellbuilding of Digitalisering van onze samenleving – Cellbuilding

Het bericht Bewijzen is een motie van wantrouwen verscheen eerst op Cellbuilding.

De juiste chirurg kiezen voor je resurfacing operatie

Zoals je in deel 1 al kon lezen heb ik voor mijn resurfacing operatie gekozen voor Dr Koen De Smet van de Anca-kliniek in Sint-Martens Latem. Op een internetforum over resurfacing had ik gelezen dat hij één van de beste chirurgen ter wereld is op dit vlak. Dat gaf mij toch al wat vertrouwen… als het dan toch moest, dan liever door een wereldautoriteit. Koen De Smet is een zeer betrokken mens met een pak aan ervaring en kennis die met zelfverbeterende ingesteldheid probeert om de perfectie te benaderen.

Dr. De Smet heeft bij mij de Adept Metal on Metal (MoM) resurfacing device geplaatst. Het proefproject Recerf CoC (Ceramic on Ceramic) waar ik interesse in had stond on hold. Dr. De Smet was van mening dat voor mij de MoM zeker een goede optie was omdat dit door de jaren zijn degelijkheid al heeft bewezen. Voor een nieuw soort prothese moet men dit altijd afwachten, hoe goed de initiële resultaten ook zijn.

Zoals je in de vorige blog kon lezen heb ik onmiddellijk na de bespreking van mijn laatste MRI (met mijn sportarts) contact genomen met de Anca-kliniek om te informeren wanneer de eerstvolgende mogelijkheid voor operatie was. Tot mijn grote verbazing kon deze al 3 weken later ingepland worden. Mijn ervaring met de Anca-kliniek is uitermate positief. Zowel de chirurgen als de administratieve ondersteuning waren top.

Twijfels

Eens de datum is vastgelegd begint natuurlijk wel de stress. Je begint na te denken en toch weer te twijfelen of je wel de juiste beslissing hebt genomen. Je beseft dat deze operatie onomkeerbaar is.

Eigenaardig genoeg waren mijn pijn en klachten de week voor de operatie plots veel minder. Mogelijk leidt de spanning van de operatie je af en probeert je onderbewuste er nog alles aan te doen om de operatie te vermijden.

Laat je ook niet in de war brengen omdat je soms bij intensievere belasting een beter gevoel hebt dan wanneer je weinig doet. Dit betekent niet dat je artrose beter is. Het is waarschijnlijk omdat je spierdoorbloeding dan meer geactiveerd wordt, je zet meer spanning op je spieren waardoor je een stabieler gevoel creëert. Zo voelde ik mij meestal beter door zwaardere wattages te trappen en ook squatten met zwaardere gewichten kon soms verlichting brengen. Dit kan ook een mentale kwestie zijn. Het gevoel dat je een zware belasting kan verdragen neemt even je angsten weg en door de adrenaline en endorfine wordt ook de pijn gecamoufleerd maar eigenlijk is er structureel niets veranderd. 

Het is normaal dat je twijfelt tot wanneer je op de operatietafel ligt. Ik moest al de dag voordien binnen en als mijn vrouw niet bij mij was geweest was ik de avond voor de operatie terug naar huis gekeerd.

Je zintuigen staan op scherp om alle informatie in jouw omgeving op te vangen. Tijdens de pré-operatieve onderzoeken kom je misschien mensen tegen die al voor hun tweede resurfacing operatie komen. Sommigen zullen uitermate positief zijn maar anderen zeggen toch iets wat je minder vertrouwen geeft.

Voor mij was opnieuw (pijnloos) kunnen lopen een belangrijke motivatie om deze resurfacing operatie te laten doen. In de wachtkamer raakte ik in gesprek met een lotgenoot die deze ingreep 5 jaar eerder al had laten doen en nu voor zijn andere kant kwam. Hij vertelde dat hij zeker tevreden was maar hij zei ook dat lopen niet lukte.  Dat kwam op dat ogenblik hard binnen en gaf mij geen goed gevoel.

Ik kan alleen maar adviseren om al die informatie met een korreltje zout te nemen. Ieder heeft zijn verhaal en veel van wat kan of niet kan na de operatie ligt ook aan je instelling en wilskracht. Niet iedereen is bereid om snel aan de revalidatie te werken. In het begin kan dit best wel pijnlijk zijn. Bovendien is lopen niet voor iedereen zo belangrijk waardoor ze het makkelijker opgeven als het in het begin niet lukt.

Jezelf voorbereiden op je resurfacing operatie

Laat je niets wijsmaken, dit is een zware orthopedische operatie. Mensen hangen soms liever de held uit en zeggen dat het weinig voorstelt. Neem het van mij aan, het is een grote en zware operatie. De postoperatieve periode gaat gepaard met vervelende ongemakken die je soms heel onzeker maken. Uiteraard gaat iedereen er op zijn eigen manier mee om, de ene al vlotter dan de andere. Misschien is het makkelijker als je al eerder werd geopereerd.

Probeer je vooraf zo goed mogelijk te informeren en werk zoveel mogelijk onzekerheden weg. Zit er niet mee om verschillende keren op consult te gaan bij je chirurg en bekijk eens een filmpje van de operatie zelf. Het is belangrijk dat je beseft wat er allemaal gaat gebeuren. Ook al zijn de beelden confronterend, hoe meer je je kan instellen op wat er met je lichaam gebeurt tijdens de operatie hoe sneller het aanvaardingsproces kan beginnen en hoe beter je hersenen al kunnen beginnen te anticiperen. Als je elke dag een koude douche neemt dan zal de dag dat je in een ijskoud meer wil springen veel beter worden geanticipeerd door je lichaam dan wanneer je nooit onder koud water hebt gestaan.

Voor mij was het heel belangrijk dat ik werd geopereerd door de chirurg waarvoor ik had gekozen. Ik begrijp dat iedereen moet leren en dat de rest van het team ook meer dan capabel is maar voor mij persoonlijk gaf dit toch houvast.

Mogelijke complicaties bij een resurfacing operatie

Resurfacing van de heup is een vrij zware operatie en zoals bij elke operatie zijn complicaties altijd mogelijk. Geen enkele chirurg weet hoe je lichaam zal reageren op een traumatische ervaring. Heupresurfacing uitgevoerd door een ervaren chirurg is al bij al een veilige ingreep met weinig complicaties.

Je leest soms horrorverhalen over metaalvergiftiging en femurbreuken maar in de realiteit komt dit echt niet vaak voor.  De kans dat dit gebeurt is niet groter dan dat je morgen verkeerd valt en je heup breekt. Ook de verhalen van het loskomen van de cup zijn achterhaald. Uiteraard kan dit gebeuren maar als de cup goed geplaatst is en de tijd gekregen heeft om goed in te groeien en er voldoende gewerkt is aan het versterken van de omliggende weefsels zal dit zelden gebeuren.

De operatie zelf

De operatie wordt meestal onder volledige narcose uitgevoerd. Ik wou echter absoluut onder plaatselijke verdoving (ruggeprik) geopereerd worden. De anesthesist probeerde mij dit wel af te raden. Ik begrijp ook waarom. Als je tijdens de operatie alsnog het gevoel krijgt dat je het niet aankan en in paniek raakt bemoeilijkt dit de procedure. Ik wist van mezelf zeker dat ik dit aankon. Echter, ook al ben je vanaf je middel volledig gevoelloos, het is verre van comfortabel. Je ligt in een vervelende houding op je zij en je voelt de fixaties rond je buik echt drukken op je ingewanden. Dat was vrij pijnlijk en ongemakkelijk. Op het einde van de operatie konden ze mijn operatiekleedje uitwringen van het zweet, niet van de angst maar van het ongemak. Dus voor de mensen die geen specifieke angst hebben voor een volledige narcose zou ik dit wel aanbevelen.

Hou er ook rekening mee dat je alles voelt. Je voelt geen pijn maar wel verschillende sensaties, van het insnijden, het ontwrichten, het kloppen en boren. Voor het vermijden van de misselijkheid moet je de narcose alvast niet laten want de dag na de operatie was ik de hele dag echt misselijk. Dit kwam vermoedelijk door een overgevoeligheid aan de medicatie (o.a. morfine)

De duur van de operatie is gemiddeld 60 à 90 minuten. Dit hangt af van de complexiteit en van de schade aan het bot, de hoeveelheid necrose, osteofyten en uiteraard ook de ervaring van de chirurg. Bij mij duurde het exact een uur en dat ging betrekkelijk snel voorbij naar mijn gevoel.

Terug op de kamer ben je blij dat het achter de rug is maar dat is het begin van een lange weg met vele obstakels die je stap per stap moet overwinnen. Verwacht zeker discomfort en wat pijn. Hoe veel en hoe lang is voor iedereen verschillend. Veel heeft ook te maken hoe je de operatie bent ingegaan en wat je pijndrempel is. Als je al een lange tijd gecompenseerd hebt met andere lichaamsdelen en spieren is het goed mogelijk dat je tijdens de eerste revalidatie periode aan die delen meer pijn zal voelen boven op de pijn van de spieren die moeten herstellen van de operatie.

De eerste stapjes

De dag na de operatie komen ze je halen voor je eerste stapjes met krukken. In mijn geval moest ik de kinesiste onverrichterzake terugsturen. Niet omdat ik mijn eerste stapjes nog niet durfde zetten, maar omdat ik zo misselijk was dat ik niet uit mijn bed kon. Pas tegen de avond van de dag na de operatie ging de misselijkheid wat over en kon ik met mijn krukken toch eens een paar voorzichtige stapjes doen. Je leert ook hoe je in en uit bed komt. Dat is belangrijk want na 4 dagen mag je naar huis.

Stappen als revalidatie

Als je naar huis gaat krijg je beperkte instructies mee. Je leert een paar oefeningen die je moet doen maar kinesitherapie wordt in de eerste fase afgeraden. Voorzichtig bewegen, luisteren naar je lichaam en vooral stappen is de boodschap. Na ongeveer 2 à 3 weken kan je vaak één kruk achterwege laten en korte tijd nadien, je zal zelf wel aanvoelen wanneer, kan je ook je tweede kruk achterwege laten.

Stappen is zowel goed voor de spieren rondom de heup om stilaan weer te activeren, maar de gewichtsbelasting is ook belangrijk voor het ingroeien van je heupcup. Stappen, stappen, stappen, dat is het advies dat je krijgt. Ik had op dat moment nog geen zin om onder de mensen te komen, dus ik heb rondjes rond onze tafel gelopen. In het begin 5 rondjes, dan 10… dan 10 in elke richting. Na een paar weken liep ik 300 toertjes rond de tafel… Gekkenwerk als ik er nadien aan terugdenk.   

De eerste weken na de operatie

Het is belangrijk dat je vooruitgaat maar niet hoe snel. Soms blijf je wat hangen in een fase en dan zal je ineens enkele grote stappen vooruitzetten. De eerste 3-4 weken waren voor mij echt confronterend.  Je kan bijna niet slapen omdat je op geen enkele manier goed ligt. Op je geopereerde kant liggen lukt uiteraard niet. Ook op je andere zij liggen is te pijnlijk omdat je spieren die trekbelasting nog niet aankunnen. Je kan proberen om dit met een kussen tussen je benen op te lossen maar het blijft een moeilijke tijd. Als je tijdens je slaap een foute beweging doet dan krijg je wel een stevige pijnscheut.

Elke dag voel je dat het een beetje beter gaat maar in deze fase ben je nog vlug tevreden. Dat verandert snel want je zal steeds meer willen kunnen en steeds meer willen testen om vertrouwen te zoeken in deze operatie. Je raakt dikwijls gefrustreerd omdat het naar jouw gevoel niet snel genoeg gaat maar vergeet dan niet eens achteruit te kijken waar je vandaan komt. Ook een Youtube-filmpje van de operatie bekijken laat je snel beseffen dat dit wel een serieuze traumatische ervaring was voor je lichaam. Hiervan herstellen heeft echt tijd nodig.

Schrik ook niet als je na de operatie het gevoel hebt dat je ene been langer is dan het andere. Dit is slechts een tijdelijke perceptie die verdwijnt na enkele dagen of weken.

Bel of neem via mail contact op met je chirurg als je twijfels hebt. Dit is beter dan onzeker rond te blijven lopen. Normaal mag dit voor hem of haar geen probleem zijn en zijn ze dat wel gewoon.

Elke patiënt maakt zijn eigen proces door en evolueert in zijn eigen tempo. Sommigen kunnen al heel snel zonder krukken terwijl anderen er enkele weken, soms maanden langer over doen. Die laatsten kunnen misschien al sneller zelf hun kousen en schoenen aantrekken terwijl degenen die al na enkele weken zonder krukken lopen net daar langer problemen mee hebben. Ga vooral niet vergelijken. Ieder moet zijn eigen verhaal schrijven.

De eerste revalidatiefase

De eerste echte revalidatiefase begint bij de meesten tussen week 3 en 6. Dit hangt af van je gevoel en kennis van je eigen lichaam. Topsporters kennen hun lichaam meestal net wat beter dan de gemiddelde patiënt. Topsporters hebben dan ook een nadeel: ze zijn zo eergierig en zoeken altijd de grens op van wat kan. Dit maakt dat ze meestal langer moeten omgaan met tegenreacties en af en toe een serieuze setback hebben omdat ze de grens misschien net wat veel hebben afgetast.

Ben je zelf geen prestatie-atleet bent laat je dan ook niet ontmoedigen door deze mensen die schijnbaar veel sneller belastbaar zijn. Het is hun wilskracht om elke dag hard te werken en hun vermogen om meer pijn te kunnen verdragen dat hun zo vooruit helpt. Ze zijn dan wel bereid om er wat meer en wat langer pijn bij te nemen.

De verschillende sensaties die je voelt zullen jou vaak onzeker maken. Soms voel je stekende pijntjes, dan voel je weer meer ‘clunking’. Een andere dag heb je wat diepere pijn, voelt alles weer wat meer gespannen en lijkt het alsof er een tak in je been zit. Het hoort er allemaal bij. Gaandeweg zal dit wegebben en zal je vooral nog rare sensaties voelen als je de belasting nog eens hebt opgedreven.

Na 6 weken ga je bij de chirurg op controle, waar ze een rx nemen om te zien of alles goed op zijn plaats zit. Vanaf dit moment krijg je dan ook groen licht om alles te doen, met uitzondering van schokbelasting.

Opnieuw sporten met je “sportheup”

Als sporter wil je uiteraard zo snel mogelijk weer echt actief zijn.  Naast het stappen mag je na 2 weken op de hometrainer, zonder weerstand uiteraard.

Eens de fase van de rondjes rond de tafel voorbij begon ik op de loopband te wandelen. Daarbij kon al een beetje beginnen spelen met het tempo en ook met de helling. Verder bouwde ik na enkele weken de weerstand op bij het fietsen, zodat ik zwaardere wattages kon fietsen. Dit hielp mij niet enkel om kracht in de benen op te bouwen maar gaf mij ook al wat inspanningsgevoel. Als atleet wil je toch iets kunnen doen dat jou doet zweten… als lopen nog niet gaat is fietsen voor mij the next best thing.

Daarnaast heb ik, zodra het kon, heel hard gewerkt aan stabilisatie en mobilisatie. Ik wilde zo snel mogelijk weer kunnen lopen. Als personal trainer weet ik dat het trainen van de spieren rond de heup de eerste stap daar naartoe was. Door mijn job heb ik het geluk allerlei revalidatiemateriaal bij mij thuis te hebben: bosu trainers, balanceerkussens, red cord, airmat, spinning fietsen, loopband. Uiteraard kan jij ook naar een fitness of fysiocentrum gaan.

Om mijn revalidatie nog te intensifiëren ga ik tegenwoordig ook elke twee weken bij Sporti-Fy in Waasmunster. Ik werk er samen met Freke Peeters om de verschillen die er nu nog zijn tussen links en rechts zoveel mogelijk weg te werken. Het feit dat zij dit kunnen uitmeten waardoor we ons zeer precies op de juiste spiergroepen kunnen richten voor de oefeningen is heel nuttig. Het is uiteraard ook fijn om de vooruitgang te kunnen meten.

Hardlopen met resurfacing prothese

Dr. Koen De Smet laat alle beperkingen op activiteiten vallen vanaf 3 maand. Vanaf dan mocht ik opnieuw voorzichtig beginnen lopen. Vele andere chirurgen raden aan om 6 maand tot zelfs 12 maand te wachten om te lopen. Ik begrijp ook waarom.

Om het lopen weer op te bouwen heb ik mijn eigen protocol uitgewerkt. Ik ben ervan overtuigd dat dit voor elke loper veel kans geeft op succes. Het is belangrijk om je lichaam de juiste prikkels te geven en deze te combineren met spierversterkende oefeningen. Ik ben echt beginnen lopen 4 maand na de operatie. Na drie maand deed ik wel al oefeningen in functie van het lopen ter plaatse met weerstand.

De eerste loopervaringen waren niet altijd positief. De spieren rond de heup verkrampten als snel en ik vreesde dat dit altijd zo zou blijven. Als de ingesneden spieren protesteren kan (en mag) je echt niet door die spanning lopen. Toch ben ik erin blijven geloven en aan werken. Ik ondervond dat het punt waar het  vastliep steeds verder verschoof.

Omdat wij op dat moment in Oostenrijk waren ben ik begonnen met bergop te lopen. Dit gaf mij een veiliger gevoel omdat de impact kleiner is. Voor bergop lopen heb je door de kleine stapjes ook minder ROM (range of motion) nodig. De eerste keer deed ik blokjes van 5 minuutjes, de tweede keer waren mijn blokjes al ongeveer 10 minuutjes en de derde keer liep ik het hele traject in een half uur naar boven.

Bergop ging al snel vrij vlot, vlak lopen was toch iets moeilijker. De snelheid ligt (bij mij toch) hoger en je ROM is anders. In het begin blokkeerden mijn spieren soms waardoor ik al snel moest wandelen. Toch gaf ik niet op, ik probeerde zoveel mogelijk in terrein en tempo te variëren. Intussen bleef ik verder werken aan de spieren rond mijn heup. Pas als deze eens doorgesneden geweest zijn besef je wat je als loper van je heupen vraagt.

Als referentie: 7 maand na mijn resurfacing operatie loop ik al 10 km ruim onder de 37 minuten. Op de loopband loop ik nu 30 minuten aan 17,5km/u en doe ik ook weer intervaltraining.

Einde van de eerste fase

Terwijl ik dit schrijf ben ik zelf nog in volle revalidatie. Omdat ik weet hoe moeilijk deze weg is wil ik mijn ervaring zo snel mogelijk delen. Als jij al een tijd niet meer kan lopen omwille van heupartrose, dan kan ik jou hopelijk met deze gids helpen.

Op dit moment is de ondergrond waarop ik loop ook nog heel belangrijk. Ik merk dat ik op zachte ondergrond en op mijn loopband (LifeFitness, bekend om de zachte demping) al betrekkelijk comfortabel kan lopen. Op beton of asfalt lopen is op dit moment nog lastiger. Als ik samen met mijn vrouw rustig loop heb ik weinig hinder. Als ik iets meer tempo probeer te lopen stel ik vast dat mijn spieren toch nog makkelijk protesteren. Om comfortabel langere stukken te lopen moet ik buiten ongeveer 2 km/u langzamer lopen dan op de loopband.

Ik ga ervan uit dat dit met de tijd ook nog zal verbeteren. Toch probeer ik harde ondergrond wel iets meer te mijden dan vroeger. Ik beperk mij voorlopig ook tot 3 keer lopen per week. Ik zie wel wat de toekomst brengt. Mogelijk blijf ik tevreden met 3 keer per week, misschien ook niet. 7 dagen op 7 lopen hoeft niet meer om tevreden te zijn. Bovendien wil ik mijn rechterheup en andere gewrichten ook wat sparen.

Er waren zeker momenten dat ik twijfelde of het nog ooit zou lukken om weer van mijn geliefde sport te kunnen genieten. Ik durf nu zeggen dat het wel komt. Tegelijkertijd ben ik ervan overtuigd dat ik met momenten nog tegen de herstellimieten van mijn operatie zal lopen maar zonder grote tegenslagen zal ik mijn doel bereiken.

Ik hoef niet meer de eliteatleet te zijn die ik was. Er is om te beginnen de factor leeftijd waaraan niemand ontkomt. Ik wil wel nog het gevoel hebben dat ik het kan en dat mijn lichaam kan genieten van een intense training zodat mijn geest even dat bevrijde gevoel van de goeie dagen kan herbeleven.

Mijn visie op lange termijn

Ik denk dat je een jaar tot zelfs anderhalf jaar moet rekenen om te kunnen zeggen dat je prothese bijna als je eigen heup voelt. Ook om te zeggen dat je het indien nodig opnieuw zou doen voor de andere heup. Niet het leukste scenario om naar uit te kijken maar wie geboren is met een gevoeligheid voor artrose zal dat meestal bilateraal ondervinden. Ook bij mij is al artrose zichtbaar in mijn andere heup maar voorlopig heb ik nog geen pijn. Het kan ook best zijn dat dit bij jou niet zo is en dat het afbraakproces van kraakbeen stabiliseert naarmate de belasting bij het ouder worden meer gedoseerd wordt. Als je het lichaam de tijd geeft om zich aan te passen aan de juiste belasting en een goede omgeving kunt creëren met de juiste ingrediënten dan kan het soms zorgen voor een wonder.

Feit is dat prestatieatleten minder snel tevreden zijn dan de gemiddelde mens. Een ingreep wel of niet als succesvol beoordelen zal bijgevolg van meer criteria afhangen.

Resurfacing Ondersteuningstraject

Ik heb zelf ondervonden dat specifieke richtlijnen en protocollen voor atleten met resurfacing niet makkelijk te vinden zijn.

Wil jij graag ondersteuning tijdens jouw resurfacing traject? Ik help jou met een gepersonaliseerde revalidatieaanpak. We maken samen een oefenprotocol bestaande uit stabilisatie en versterkende oefeningen gericht op een terugkeer naar het lopen.

Ik ben er persoonlijk van overtuigd dat wie deze oefeningen nauwgezet uitvoert met bijna 100% zekerheid weer zal kunnen genieten van de loopbeleving (op voorwaarde dat de prothese vakkundig en perfect is geplaatst)

Opgelet: ik ben personal trainer, geen kinesist, noch arts. De oefenprotocollen zijn het resultaat van mijn eigen kennis en ervaring. Vraag aan jouw arts groen licht alvorens met deze oefeningen te starten.

De oefeningen vragen wel de ingesteldheid van atleet want je moet het uiteindelijk nog altijd doen. Wel maakt het een enorm verschil als er iemand is die jou begrijpt en samen met jou op pad wil gaan om jezelf weer terug te vinden.

Heb jij als atleet ook vragen over heupartrose en resurfacing, vul dan vrijblijvend onderstaand contactformulier in

Het bericht Mijn resurfacing operatie en revalidatie (3) verscheen eerst op Cellbuilding.

Dit is het tweede deel van mijn driedelig artikel over mijn ervaring als atleet met heupartrose en resurfacing. In deel 1 gaf ik al wat algemene informatie over hip resurfacing, wat het precies is en voor wie dit een oplossing kan zijn. In dit tweede deel vertel ik mijn persoonlijk verhaal en ervaring met heupartrose als atleet en ook als personal trainer, de dingen die ik geprobeerd heb en hoe ik uiteindelijk toch voor de operatie koos.

Op 29 maart 2022 liet ik mijn resurfacing uitvoeren. De 2 jaar die hieraan voorafgingen waren een moeilijke periode van pijn, onzekerheid en ook veel frustratie. Chronische pijn weegt altijd zwaar op iemand. Als deze pijn dan ook de uitoefening van jouw beroep in gevaar brengt, dan komt er nog een stressfactor bij.

De meeste mensen die aan gevorderde artrose lijden maken een proces door. In de meeste gevallen is de evolutie van de klachten traag. Als dit dan op latere leeftijd gebeurt is de impact op je leven naar mijn gevoel iets kleiner.

Als je daarentegen nog vrij jong en actief bent dan kan er een waaier aan emoties de revue passeren. Niet allen je sport komt in het gedrang, soms ook je beroep. Afhankelijk van je activiteiten is de nood aan medisch ingrijpen sneller of minder snel aan de orde.

Ik weet niet of mijn verhaal representatief is, want tussen mijn allereerste pijnklachten en de uiteindelijke operatie zat maar een periode van 2 jaar. Ik heb het gevoel dat dit bij de meeste mensen langer is. In elk geval, ik kan enkel mijn verhaal vertellen in de hoop dat mede-lotgenoten er iets aan hebben. Ik focus niet enkel op de lichamelijke aspecten maar ook op de mentale druk die dit op iemand kan leggen. Als je op dit moment in een gelijkaardige situatie zit kan mijn verhaal jou misschien moed geven. Zelf was ik ook constant op zoek … vooral naar hoop denk ik.

Hoe het begon… de eerste pijnklachten

Begin 2020 voelde ik plots wat liespijn. In eerste instantie dachten we aan een psoas-blessure. Ondanks een rustperiode en aangepaste training bleef het probleem aanhouden. Ik kon wel alles doen maar niet pijnloos. Vaak was er ook enkel pijn na de inspanning, niet tijdens. Omdat het bleef zeuren stuurde de sportarts mij toch naar de radiografie omdat liespijn toch ook op heupartrose kan wijzen.  

Eerste resultaten waren bemoedigend… wel beginnende coxartrose (=heupartrose) maar voor een atleet van mijn leeftijd niks om me echt zorgen over te maken, zo klonk het. Na de eerste opluchting bleek toch vrij snel dat het meer dan dat was.  In die periode kwam dan ook de Covid-lockdown en als personal trainer mocht ik tijdens die periode niet werken. Dit was een mes dat aan 2 kanten sneed. Enerzijds gaf mij dit de mogelijkheid om beroepsmatig wat rust te nemen. Anderzijds had ik plots ook heel veel tijd om te piekeren. Als sporter was dit altijd een droom: hele dagen tijd hebben om te sporten. Nu was er tijd en kon ik niet veel doen… ik was enorm triest en gefrustreerd. Uiteraard ging ik nog regelmatig lopen maar nadien kreeg ik steeds pijnlijke tegenreactie.

Uiteindelijk wees een mri uit dat de artrose toch ernstiger was dan gedacht. Niet-sporters zullen dit misschien moeilijk begrijpen maar mijn wereld stortte in. Ik had het ook moeilijk met de diagnose want wat ik zag bij mezelf strookte niet met het beeld dat ik had van iemand die aan artrose leed. Onderliggend bleef ik de gedachte hebben dat er nog iets anders moest zijn want dat het niet logisch was dat ik zo snel achteruitging. Ik ging van sportarts naar heupspecialist maar een oplossing kwam er niet. Zelfs een cortisone-injectie – wat bij de meesten toch gedurende een bepaalde tijd verlichting geeft – hielp helemaal niks.  

Pijnloos lopen was intussen onmogelijk. Ook in het dagelijks leven had ik veel ongemak maar ik bleef mijn lichaam wel op andere manieren onderhouden. Ik fietste veel (vooral indoor cycling) en bleef kracht en stabilisatieoefeningen doen en stretchen. Toch voelde het allemaal niet zoals het hoorde te voelen, na elke training kreeg ik een uur later de rekening gepresenteerd en was ik teleurgesteld. Ook simpele bewegingen waren ongemakkelijk zoals lunges of plotse draaibewegingen.

Alternatieve behandelingen voor artrose

Ik heb alles uitgeprobeerd, rust, prp-behandelingen, cortisone-injectie, aangepaste oefeningen en stretching voor meer beweeglijkheid… Ten einde raad heb ik zelfs een zeer dure stamcelbehandeling laten uitvoeren die uiteindelijk niets heeft opgebracht. Deze kliniek beweerde dat ik een goeie kandidaat voor hun behandelmethode met eigen stamcellen. Deze met een boor uit je bekken laten oogsten is verre van aangenaam maar ik had er veel voor over om aan een operatie en heupprothese te ontsnappen. Op dat moment was het voor mij een minder ingrijpende behandeling dan het alternatief van de resurfacing.  

6 maand later kwam de harde realiteit: een nieuwe MRI toonde aan dat mijn artrose nog verslecht was.  Naast bijna 8000 Euro en veel tijd was ik ook een illusie armer.

Als je het kan betalen probeer je uiteraard alles. Sommige wetenschappelijke publicaties leken echt veelbelovend. Helaas, naar mijn gevoel kan stamceltherapie enkel helpen wanneer je in graad 1 of max 2 kraakbeenlijden zit. Bij gevorderde artrose denk ik niet dat het iets doet. Misschien dat er in de toekomst mogelijkheden zijn voor stamceltherapie.

Ook mijn job was in gevaar

Als personal trainer en mental coach was het zeker zwaar. Elke dag opnieuw werd ik geconfronteerd met mijn beperkingen. Deze moest ik dan ook nog zo goed mogelijk weten te camoufleren want klanten komen graag bij een fitte gezonde trainer met een goeie mentale instelling. Ik gaf elke dag energie en moed aan mensen, energie die ik eigenlijk zelf niet meer had. Vaak heb ik gedacht dat ik mijn zaak zou moeten stoppen.

Als de laatste klant de deur uit was, was ik uitgeput en kon ik enkel nog in mijn bed kruipen. Ik, Kris, de atleet die zo fysiek sterk was… ik, de onverzettelijke Kris die verschillende keren per dag meetrainde met de klanten en daarnaast ook nog zijn eigen training afwerkte zoals in zijn beste topsport jaren.  Nu stond ik aan de kant geparkeerd, een atleet met heupartrose. Ik moest toekijken hoe de mensen die via mij de zin van het sporten hadden leren kennen nu konden genieten van de juiste beleving.

Als zelfstandige heeft de heupartrose mij veel geld gekost. Ik kon lange tijd geen nieuwe klanten meer aannemen omdat ik het fysiek niet aankon. Ik moest vaak ook afspraken annuleren vanwege afspraken met dokters, medische beeldvorming, behandelingen enz. Gaandeweg verandert ook je karakter, velen krijgen zelfs donkere gedachten. Ook bij mij was dit het geval want je verliest eigenlijk je identiteit. Soms zou je zelfs willen dat de wereld verging want jouw wereld die is al lang vergaan.

Als atleet genoot ik altijd extra van de vroege lentezon of de warme zomer omdat dit dan extra energie gaf om eens goed te gaan sporten. Nu deden deze seizoenen en dagen gewoon extra pijn.  Als mijn laatste ochtendklant de deur uit was kroop ik vaak in bed. Door het open raam hoorde ik telkens lopers voorbijkomen, hoorde ik gelukkige mensen die genoten van deze dagen terwijl ik gedoemd was om in bed te liggen en naar tv te kijken omdat het gewoon niet ging. Ik wou ook niet geconfronteerd worden met mensen die buiten aan het sporten waren. Ik bleef dus gewoon binnen… ook al was het prachtig weer. Ook al gunde ik hun dat, ik vond het zo onfair dat dit geluk mij ontnomen was. Zo is het leven, je krijgt nooit garanties op je gezondheid.

Toch bleef ik elke dag, hoe moeilijk soms ook, mijn uurtje sport doen. Ik wou klaar zijn om – als het nodig bleek – sterk in de operatie te gaan.  Ik was ervan overtuigd dat ik hierdoor meer kans zou hebben op een goed herstel. De laatste 2 maand trainde ik zelfs in functie van de operatie. Ik zette mij enkel doelen in het fietsen en in het optrainen van mijn beenspieren om zo weinig mogelijk proprioceptie te verliezen en na de operatie zo veel mogelijk voeling te behouden met functionele beweeglijkheid.

Aan degenen die nu voor een resurfacing operatie staan raad ik aan een goed programma binnen je mogelijkheden te volgen. (Je kan dit bij mij via een mentale en fysieke consult verkenning bekomen.)

Wanneer is het juiste moment voor een resurfacing operatie?

Dat is voor iedereen anders. Hoe beperkt ben je in het normale functioneren? Hoeveel pijn heb je in het dagelijkse leven? Hoeveel pijn kan je verdragen? Ben je bereid om nog een tijdje een compromis te maken en een andere sport te doen zoals fietsen i.p.v. lopen? Heb je alle andere behandelingen geprobeerd? Er zijn heel veel factoren die je moet afwegen alvorens je te laten opereren.

Feit is wel dat je moet onder ogen zien dat wanneer je pijn heel beperkend is en ook de beeldvorming geen enkele twijfel laat over de ernst van je artrose, het ook niet meer vanzelf zal beteren, integendeel.

Op een bepaald moment verlies je gewoon te veel levenskwaliteit en tijd. De pijn kan je zodanig kwellen dat je steeds geïsoleerder gaat leven en steeds minder actief wordt. Voelen dat je niet in orde bent kan je heel depressief en bang maken. Het is geen makkelijke beslissing om in jou te laten snijden, zeker als je nog nooit een andere operatie hebt moeten ondergaan.

Uiteindelijk heeft het weinig zin om te blijven zwalpen op wat goeie hoop. Beterschap zal niet meer vanzelf komen. Zelfs al geloof ik dat het lichaam een groot aanpassingsvermogen en regeneratievermogen heeft, sterk beschadigd kraakbeen is echter één van de weinige dingen waar de kans heel klein is dat het herstelt.

De knoop doorhakken en de operatie inplannen

Na mijn laatste MRI-resultaten met mijn sportarts besproken te hebben heb ik meteen de knoop doorgehakt en de operatie vastgelegd. Na twee jaar pijn en ongemak wou ik eindelijk weer perspectief. Velen wachten tot ze echt bijna niets meer kunnen maar dit wou ik niet. Dit gezegd zijnde is de confrontatie alleen maar groter wanneer je eigenlijk nog veel kan en zo de operatie ingaat.  Als je nog goed genoeg bent dan kom je zonder krukken binnen en ga je buiten met krukken, dus eigenlijk ga je slechter naar buiten dan dat je naar binnen kwam. Als je echt bijna niks meer kan is het makkelijker denk ik. Je hebt dan misschien minder te verliezen en meer te winnen.

Daarnaast had ook veel angst. Voor mezelf ‘kon’ ik nog alles. Het was misschien heel pijnlijk, maar ik kon nog… ik vreesde een scenario waar ik bepaalde dingen, waaronder uiteraard hardlopen, na de operatie definitief niet meer zou kunnen.

Hoe het verliep met de operatie en revalidatie kan je lezen in deel 3  

Het bericht Personal trainer en atleet met heupartrose (2) verscheen eerst op Cellbuilding.